Sængurkvennadrama

Eftir að við komum heim af fæðingardeildinni hef ég fellt eitt eða tvö tár, svona eins og eðlilegt þykir á meðan hormónabúskapur er að jafna sig. Í fyrradag keyrði hins vegar gjörsamlega um þverbak þegar ég horfði á mynd sem heitir P.S. I Love you. Myndin er svona temmilega sorgleg, klútamynd eins og þær voru kallaðar hérna í gamla daga, en ekkert mikið meira en gengur og gerist. En bíddu nú hægur Gvendur minn. Ég var gjörsamlega hriplek frá upphafi til enda og myndaði straum af tárum sem fleyttu mér nánast fram úr sófanum með barnið í fanginu. Mæli því ekki með áhorf þessarar myndar hjá nýbökuðum mæðrum eða neinum með hormónabúskapinn í einhverju ólagi, nema þá helst að Kleenexið sé við höndina by the case. Svo skældi ég líka ótæpilega í gær þegar ég fann ekki heyrnatólin mín, en þó ekkert í líkingu við áðurnefndan stórfljótagrátur. Þessi mynd kom mér vægast sagt úr öllu jafnvægi hratt og örugglega og eftir að henni var lokið og ég orðin mjög þreytt og þrútin til augnanna varð ég enn vælnari eftir að ég komst að þeirri niðurstöðu að þessi grátur væri kannski eitthvað einum of. Sunnudagsins verður því hér eftir minnst sem grátdagsins mikla.

Mig langar í aðra röndina að skrifa bók. Spurning samt hvort ég finni útgefanda sem væri til í að gefa út skáldsögu eftir mig á ensku... ? Fæ alltaf bestu hugmyndirnar mínar þegar ég er að fara að sofa og fékk eina þrælgóða í gær og var búin að hrista fram nokkrar gullnar setningar í huganum þegar ég sofnaði, og vitaskuld eru þær allar gleymdar í dag. Því er nú ver og miður, því þetta hefðu getað orðið Ódauðlegu setningarnar, með stóru ó-i. Alas, næst verð ég með blað og blýant við rúmstokkinn til þess að tryggja að þegar andinn kollsteypist yfir mig að hann rati út úr hausnum á mér og í haldbærara form.

EddaK
- búin með tárakvótann

P.S. ... I love you (nei bara djók) - las einhver greinina í einhverju blaðinu hér um daginn að Shakespeare hefði verið Arabi? Það er amk. eitthvað mj. frumlegt leikrit á fjölunum í London sem gengur út frá því að Shakespeare hafi verið Sjeik í þorpinu Spír einhvers staðar í miðausturlöndum og leikrit hans Ríkharður III stílfært og nútímafært til þess að sanna í eitt skipti fyrir öll að svo sé. Mig langar að fara. Hver er með? Getum farið á Músagildruna og Les Miserables í leiðinni... og farið svo á pöbbinn og fengið okkur öl. Er alveg viss um að ég geti reddað pössun í fimm daga... ;)