Ég er og verð alltaf nörd!

Nei bara svona ef þú varst að velta því fyrir þér...

Ég vona að allir hafi haft það gott yfir jólin og borðað á sig gat í síðasta sinn fyrir Raunveruleikann sem skellur á af öllu afli núna eftir áramótin. Raunveruleikann sem miðlar eins og mbl.is keppast við að mála í sem dekkstum litum. Ég ætla ekki að ræða kreppu eða svartsýnisbölv í þessari grein, heldur minna sjálfa mig á alla gleðina sem er í lífinu!

Freydís samdi sitt fyrsta tónverk um daginn. Bjarni sat með hana við píanóið og þar sem nýjasta nýtt hjá konunni er að slá í allt sem fyrir verður kom það nokkurn veginn af sjálfu sér að daman fór að slá í píanóið. Við náðum athæfinu á vídjó, og svo náði pabbi líka að kveikja á tónsmíðaforritinu í tölvunni sem er tengt við píanóið og nú eigum við fyrsta verkið hennar Freydísar skjalfest og útprentað! Geri aðrir betur, lítill snillingur hér á ferðinni!

Ég er búin að liggja á meltunni í svona viku núna og er alveg viss um að ég þurfi ekki að borða mikið fyrr en á næsta ári hreinlega. Þar sem nýtt ár hefst formlega á miðnætti annað kvöld þarf ég ekkert að svelta neitt voðalega lengi, en það er hugurinn sem gildir.

Ég er með áramótaannál í bígerð eins og alltaf og rembist eins og flekkótt rjúpa við lasinn girðingarstaur við að koma honum frá mér. Téður annáll mun vonandi birtast hérna öðru hvoru megin við helgina.

Við og Freydís fengum mikið af góðum gjöfum og segjum hér með takk fyrir okkur, gleðilega hátíð og hafið það sem best!
Það gengur ekkert að setja inn mynd af stubbnum, þannig að ég minni á kentish.barnaland.is , en þar má nálgast nýjustu myndirnar af ungfrúnni!

Gleðilega hátíð,
EddaK - afvelta.

Jólahjól?
Það er svo skrýtið að vera hvorki að vinna né í skóla í desember. Ég held að það hafi bara aldrei áður komið fyrir. Auðvitað er full vinna að hugsa um snúlluna samt!

Ég er búin að gera margar tilraunir til að hlusta á jólalög í útvarpinu, en ég er bara fröken pikkí þegar kemur að jólasöngli. Ég vil annað hvort almennileg ensk chirstmas carols sungið af hörkukór, jazz á la Bing Crosby og kó eða svona "sígilt" popp eins og O Holy Night í flutningi Celine Dion (já ég veit, ég veit... ). Mér finnast poppuð jólalög svona eins og Last Christmas og fleiri slagarar bara eiga heima á bingóviðburðum eða jólaböllum fyrir minnstu börnin og sé akkúrat ekkert jólalegt við slík lög. Ég reyndi samt - ég bakaði tvöfalda uppskrift af skinkuhornum um helgina og hlustaði á létt 967 allan tímann - það virkaði ekki. Þannig að, come Christmas, verða bara diskar með vini mínum Bing, ásamt vel völdum kórdiskum og öðrum jazzistum á fóninum. Punkt slut. Nema ég taki upp minn eigin jóladisk svo hann verði alveg eftir mínu höfði - who's with me!

Ég er annars með eina fallega jólasögu til að ylja ykkur um hjartaræturnar.
Í gær var komið að því að skreyta svalirnar, einmitt þegar stormur er yfirvofandi á landinu. Við áttum svona platgreni í heljargreipum einnar stórrar útiseríu í poka og ætluðum að afflækja þetta batterí og skella því upp á mettíma, áður en að veðrið yrði vont.
Ég og pabbi byrjuðum á að losa umrædda seríu af greninu og settum grenið til hliðar. Svo ætluðum við að rétta úr seríunni á núlleinni svo við gætum haldið áfram að leika við Freydísi. En svo gott var það nú ekki. Ó aldeilis ekki.
Serían var með sinn eigin vilja og flæktist í einn svo stóran rembihnút á meðan við vorum að reyna að losa hana að við stóðum og horfðum gáttuð á. Við vorum aldrei alveg viss um hvort hún væri tvöföld, þreföld, fjórföld eða jafnvel margfaldari en það, og ekki bætti úr skák að það var einhver helvítis snúra sem var ekki með neinum perum og virtist ekki tengjast neinu nema straumbreytinum og allra síðustu perunni að flækjast eitthvað fyrir okkur. Eftir klukkutíma baráttu tók mamma við hjá mér svo ég gæti gefið Freydísi. Pabbi meikaði ekki meir og mamma stóð ein eftir í snúruflóðinu að reyna að tjónka við helvítið.
Þegar ég var búin að gefa hélt baráttan áfram.
Tveimur tímum síðar var ekkert að gerast.
Ekki var í boði að gefast upp eftir stórar yfirlýsingar þess efnis að þetta væri ekkert mál, en það lá líka við fjölskylduskilnaði.
Þrír tímar liðnir, allt í hnút.
Fjölskyldusættir ekki í uppsiglingu fyrr en seríuhelvítið myndi leysast.
Fjórir tímar liðnir, eitthvað að glitta í heiðan himin á milli hnúta. Allir orðnir uppgefnir á líkama og sál.
Fimm tímum síðar var serían loksins komin í eitthvað sem má kalla almennilega lengju og hún teipuð saman á vel völdum stöðum til að koma í veg fyrir annað svona stórslys.

Núna er hún komin upp á svalir og blaktir fallega þar í ofsarokinu sem ríður yfir suðvesturhornið. Og það er að slokkna á henni.

EddaK
- að spá í að splæsa í nýja seríu og einhvers konar geðlyf.

Ævintýralegir dagar

Þið munið þegar ég setti bíllykilinn í þvottavélina, ekki satt? Jæja, mér hefur verið refsað.

Síðasta föstudag reið mikil og þétt snjókoma yfir föla og vesæla Reykvíkinga, sem margir hverjir neyddust til þess að hafa sig á lappir fyrir allar aldir til þess að skafa af bílunum sínum. Í venjulegu árferði er það leiðinlegt og þreytandi verk. En fyrir mig, sem gleymi alltaf að kaupa sköfu, var verkið enn seinlegra og töluvert leiðinlegra, enda einhver glottandi himnaguð búinn að strá nokkrum þyrnum í mína götu og skellihló líklega að öllu saman.

Ég nota gamla DanskeBank hraðbankakortið mitt til að skafa af bílnum, því eins og fyrr sagði á ég ekki sköfu. Ég var að fara með Freydísi til læknis og rétt komst að samdægurs, svo litla ég skundaði í hvelli niður á bílastæði í þeim tilgangi að skafa af druslunni. Mitt trygga hraðbankakort var inni í bílnum (allar alvöru rúðusköfur eru geymdar í bílnum, hví skyldi mín forfallarúðuskafa vera eitthvað öðruvísi?) og því rökrétt og augljóst að fyrsta mál á dagskrá væri að opna bílinn og ná í kortið. Ég tók af mér vettlingana og stakk lyklinum í skrána.
Ekkert gerðist.
Ég hljóp að farþegahurðinni með lykilinn að vopni og ætlaði aldeilis að vera sniðug og komast inn þeim megin.
Engin skrá.
Úbbosí, hvað gera plat-Danir þá?
Klukkan tifaði og ég var næstum því að verða of sein og barnið enn uppi á leikteppinu að bíða eftir að komast til doksa.
Ég hljóp upp á góðu heimsmeti og bað pabba um WD-40 á meðan ég lét sjóðandi heitt vatn renna í plastpoka.
Niður aftur, að minnsta kosti á Íslandsmeti, og byrja að þíða skrána með heita vatninu í plastpokanum. Vildi ekki betur til en svo að pokinn sprakk og heita vatnið lak allt inn í skrána.
Sjitt fokking sjittífokk.
Bíllinn opnaðist þó, díla við hitt seinna.
Upp að ná í barnið - í þetta sinn bara á Kópavogsmeti því ég var orðin þreytt - inn í bíl, rúðuþurrkurnar á fullt og miðstöðin í botn og af stað upp á heilsugæslu.

Eftir fína læknisskoðun á barninu var komið að því að fara heim, því mamman átti að vera mætt niður á göngudeild húðsjúkdóma klukkutíma síðar. Ég setti lykilinn í skrána og hann snerist bara í hringi. Tróð honum eins langt inn og ég gat og ekkert haggaðist. Ekki dó þessi ofurmamma ráðalaus heldur hóf leit að lásaspreyinu góða.
Það var læst inni í bíl.
Vandró!
Mamman leit í kringum sig eftir næstu opnu búð þar sem séns væri á heitt vatn í poka. Næsta opna búðin var ríkið. Inn fór ég, með barnið í stólnum, sem var um það bil að snjóa í kaf í öllum hamagangnum, og bað vinsamlegast um heitt vatn í poka. Konurnar urðu í hæsta máta undrandi, enda eru þriggja mánaða börn örugglega ekki daglegir gestir í þess lags búð, en björguðu mér um vatnið í pokanum. Þær buðust meira að segja til þess að passa fyrir mig á meðan ég reddaði málunum á bíldruslunni. Núna hefur dóttir mín því verið í pössun í Vínbúðinni -á föstudegi- og geri aðrir betur!
Lásdruslan opnaðist og mitt fyrsta verk var að setja WD-40 spreyið beint í töskuna mína. Síðan þaut ég inn og náði í barnið og skilaði pokanum með þakkarorð á frostbitnum vörum og þaut heim. Barnið fékk að borða og svo þurfti ofurmamma að þjóta niður á borgarspítala.
En hvað haldiði - var ekki skráarhelvítið aftur frosið! En tada!! Mín með lásasprey í töskunni í þetta sinn! Lásinn fékk því aldeilis að kenna á því þar sem spreyinu var svoleiðis dælt inn og það virkaði, inn komst ég og af stað!
Ágætis afrek í föstudagshádegi.

Í gær fór ég svo með foreldrum mínum og dóttur upp í Heiðmörk í þeim tilgangi að finna - og höggva - jólatré. Ég var vopnuð barnavagni, temmilega góðu skapi og vettlingum og sá fram á öðruvísi og skemmtilegan dag. Ég settist upp í bíl, þess albúin að treysta á ratvísi foreldra minna til að koma okkur á umræddan stað, og hélt af stað. Þess má til gamans geta að eftir hamfarir föstudagsins hafði ég heimtað að fá að geyma fararskjótann inni í bílakjallara til að láta hann þiðna almennilega svo að ég þyrfti ekki að brjóta lykilinn í brjálæðiskasti við að reyna að komast inn í gaddfreðinn bílinn.
Við héldum af stað, en þegar kom að því að beygja inn á Heiðmerkurafleggjaranum hjá Vífilstöðum sáum við að sá vegur var bara hreint ekki til staðar, heldur lokaður vegna framkvæmda. Við keyrðum aðeins áfram í okkar litlu bílalest og héldum inn í Setbergshverfi, þar sem við vissum af vegi sem mig minnir að nefnist Klettahlíð (eða eitthvað í þá áttina, hver er að telja.. ) sem kæmi okkur á áfangastað.
En guð minn góður.
Ekki keyra sveitaveg í vetrarfæri með barn í aftursætinu, það tekur heldur betur á taugarnar! Í hvert sinn sem við mættum bíl varð ég allt í einu ofsalega trúuð og bað heitt til alls konar guða um að ég mætti haldast á veginum.
Að endingu komumst við þangað sem maður gat sótt sér tré og fundum okkur bílastæði. Barnavagninum var kippt úr skottinu og honum púslað listavel saman og litla fjölskyldan hélt inn í hringiðuna. Ég sendi svo mömmu og pabba upp í hlíð með sög á meðan ég labbaði um snjóþungan fótboltavöll með vagninn, fékk mér kakó, hékk við varðeld og leit til fjalla í leit að foreldrum mínum, sem (það verður að viðurkennast) ég treysti engan veginn til að komast klakklaust frá verkinu og ég hafði nokkrar áhyggjur af því að þau lægju kannski ósjálfbjarga undir einhverju trjáræksni, búin að festa sögina eða eitthvað þaðan af verra.
Niður komst þau þó að lokum með eitt krúttlegt tré í nesti, og við svolgruðum í okkur kakói áður en heimferðin hófst.
Heimferðin var öllu skuggalegri heldur en aðkeyrslan, því þarna virtist ég mæta öllum þeim jeppum Reykjavíkurborgar sem voru á tilgangslausum, stórum og hryllilegum dekkjum sem tóku allt pláss á veginum. Ég var hvað eftir annað næstum farin út af, lendandi með dekk í grafningum hægri vinstri (þó aðallega hægri) og þorði ekki fyrir mitt litla líf að fara hraðar en á fimmtíu, með nú nokkuð pirrað barn í aftursætinu. Ég brá því á það ráð að syngja - bæði til að róa greyið stelpuna, en það hefur oftar en ekki virkað, og til að róa sjálfa mig, því ég fann að allar þessar bænir til alls konar guða gerðu akkúrat ekki neitt gagn. Eftir að hafa komist klakklaust í gegnum allt ,,Þrettán dagar jóla'' var ég næstum því komin á leiðarenda og margoft næstum því farin út af, þökk sé öllum fyrrnefndum manndrápsjeppum.
Ég komst þó klakklaust í kaffi til tengdó, og fékk mér vel af vöfflum til að herða aftur upp í taugunum, en það veitir greinilega ekki af því að vera með stáltaugar þegar það er vetur og maður á barn sem maður þarf að ferja á milli staða. Var ég annars ekki búin að segja ykkur frá því þegar ég fékk hálfgildings taugaáfall við að ná helvítis barnavagninum í sundur? Ekki? Geymi þá sögu til betri tíma.

Nú styttist í að Bjarni komi og heiðri okkur með nærveru sinni, búinn að bæta einum heilum við aldur sinn frá því að ég sá hann síðast blessaður. Býst næstum við að sjá öldung með skósítt, hvítt skegg þegar ég næ í hann út á flugvöll á fimmtudaginn kemur.

Eftir þessa ævintýralegu helgi held ég að ég ráði við allt. Er að spá í að skella mér á Öræfajökul næstu helgi bara með barnið á bakinu, hlýtur að vera auðveldara heldur en að bæði púsla vagninum saman, skafa bílinn með hraðbankakorti og keyra stórhættulegar mannvitsbrekkur (oooh ég er svo fyndin) á móts við manndrápsjeppa í Heiðmörk.

Góða nótt
EddaK
-ofurmamma sem fer að þurfa róandi.

Átak - update!

Jæja ég lofaði tölunum þegar jólamarkmiðið væri í höfn - því náði ég í morgun!!

Ok ég er skíthrædd við að setja kílóin mín inn þannig að ég ætla bara að sleppa því - set kílóamissi bara í staðinn ;)

Ég þyngdist um 24 kíló á meðgöngunni. Höfum það bara á borðinu. Bjúgur, sem og óbilandi trú á því að súkkulaðirúsínur og kók gætu læknað bjúg svona seinni part sumars þegar ég var hætt að hjóla, synda og labba svona mikið, höfðu heilmikið um það að segja.

Þegar ég kom heim af fæðingardeildinni var ég 7 kílóum fátækari en ég var í síðustu mæðraskoðuninni - þetta hlýtur að teljast nokkuð eðlilegt, enda heilt barn, legvatn, fylgja og töluvert af blóði búið að yfirgefa líkamann minn. 7 down, 17 to go.

Næstu daga á eftir yfirgáfu mig 3 kíló nokkuð hratt og svo 2 í viðbót aðeins hægar. Þessi frægu tólf "meðgöngukíló" runnu af mér, enda mín með ansskoti mikinn bjúg. 12 down, 12 to go.

Skömmu áður en ég kvaddi tólfuna ákvað ég að byrja að taka mig í gegn og byrja átakið mitt. Ákvað samt að miða allan kílóamissi við kíló umfram tólfuna.

Jólamarkmiðið mitt var að kveðja 8 kíló af þeim. Því náði ég í morgun!! 20 down, 4 to go!

Já ég er núna 20 kílóum léttari, og ómægod hvað ég er montin hehe... Föt farin að verða of stór og svona, og þökk sé mömmuleikfiminni er ég öll að verða sterkari, get hlaupið eins og vindurinn, stungið eins og býfluga og svitnað eins og mófó!

Ég byrjaði að mæla sentimetra á nokkrum stöðum 12. október og mæli einu sinni í viku. Á eftir að mæla eftir þessa viku, en hingað til er 31 sentimetri farinn sem ég er illa sátt við! Á eftir að fá niðurstöður úr seinni fitumælingunni en ég vonast til að vera búin að skafa svona 3% af mér :)

Mömmuleikfimin mín er til 19. desember. Ég er ekki búin að ákveða hvort að ég haldi áfram eftir áramót eða fari í ræktina sjálf með prógrammi og mánaðarlegri fitumælingu. Fer svolítið eftir veskinu bara.

Markmiðið fyrir jólin er að halda mér í þessari þyngd, geri mér engar vonir um að léttast yfir hátíðina - það væri nú bara ósanngjarnt að ætlast til þess af sjálfum sér.

Ég stefni á að vera búin að kveðja þessi 4 kíló sem eftir sitja í lok febrúar eða um miðjan mars og ætla svo að sjá hvort ég vilji léttast meira og þá hvað mikið.

Ég borða samt allt sem mig langar í, bara minna af því en áður, og hef svona einn "svindldag" í viku þar sem alveg allt má. Virkar fínt fyrir mig! Það eina sem er alveg alveg bannað er kók, hef ekki drukkið það síðan 4. sept takk fyrir þegar skvísan var vakandi til 6 um morguninn eftir koffínið, en er búin að ákveða að fá mér kannski eitt glas á aðfangadag. Er líka búin að komast að því að súkkulaði og skonsan mín eru ekki miklir vinir þannig að það verður eitthvað í takmörkuðu magni þessi jólin, sem er nú bara allt í lagi. Ég veit alveg hvernig það er á bragðið ;)

En jæja, þessi átekna mamma ætlar að skutlast í ból.

EddaK
-20kg og -31 cm

Símasparnaðarátak Eddu

Við eigum öll gemsa. Sumir eiga tvo. Við notum öll gemsa, sumir meira en aðrir. Ég á líka gemsa. Fleiri en einn. Bara eitt númer samt. Ég nota hann næstum því ekki neitt. Hann steinþegir mest allan daginn og ég hringi í fólk rétt svo til að segja "ég er fyrir utan" eða eitthvað í þeim dúr. Netið hefur tekið yfir flest öll önnur og lengri samskipti.

Ég er búin að vera að borga þetta á bilina 3-4000 krónur á mánuði í símareikning síðan ég kom heim. Samt er ég með tvo GSM vini sem ég hringi frítt í gegn sérstöku mánaðargjaldi. Vinir mínir eru Bjarni og mamma, og ég hringi lang mest í þau tvö af öllum sem ég hringi í. Ég er alltaf jafn hissa í hverjum mánuði, því ég nota símann altso eiginlega ekki neitt, og þá helst í þessi fríkeypis númer. Ég fékk því vinkonu mína til þess að prenta út alla símareikningana mína, sundurliðaða, og senda þá heim til mín. Og í gær fór ég yfir þá með yfirstrikunarpenna og reiknivél.

Ég komst að eftirfarandi: Þessi GSM-vina þjónusta kostar 1127 krónur á mánuði (í júlí borgaði ég eitt og hálft gjald, someone explain why??). Ég hef mest hringt í þau fyrir 800 krónur á mánuði, einmitt í júlí. Ég hringi yfirleitt í þau fyrir 3-400 krónur á mánuði. En út af þessu 1127 króna mánaðargjaldi eru þetta DÝRUSTU SÍMTÖLIN SEM ÉG HRINGI, því þó að ég fái 400 króna afslátt af símareikningnum, slepp ég ekkert við mánaðargjaldið!! Burt með þessa þjónustu. Hún átti að kosta 990 krónur þegar ég fékk mér hana, ekki 1127, og ég var viss um að ég myndi hringja svo mikið í Bjarna og mömmu, en svo reyndist ekki vera. Ég er bara ekki þessi símakelling.

Það er ekki hægt að borga fyrir minna en mínútu. Bara það að einhver svari í símann, SAMA hversu stutt símtalið er, kostar þig mínútu. Innan sama kerfis er mínútuverðið 15,30, en um 26-27 í önnur kerfi. Þetta er heimskulegt. Sekúnduteljari er ekkert öðruvísi í prinsippi en mínútuteljari. Hann telur bara hraðar.

Eitt sms kostar 11.5 krónur. Ómægod?? Ekki senda sms nema þér liggi eitthvað stórmerkilegt á hjarta sem verður að komast til skila ekki seinna en strax og viðtakandinn á ekki kost á að tala í símann. Eins atkvæðis sms eru með öllu stranglega bönnuð (stóð sjálfa mig samt að því að senda eitt slíkt í morgun). Better yet, notið netþjónustur símafyrirtækjanna ÓSPART til að senda sms og sparið á móti. Ég sendi sms fyrir svona 8-900 krónur í mánuði hverjum. Stjúpid.

Svo sá ég að á reikningunum mínum er eitthvað sem heitir útskriftargjald. Þetta þótti mér í hæsta máta undarlegt, þar sem ég hef ekki séð einn einasta símareikning síðan ég flutti heim, heldur eru þeir allir á einkabankanum. Ég spurðist fyrir um þetta og fékk þær upplýsingar að það kosti 50 krónur að láta senda reikninginn á heimabankann. WTF? Þetta er eins og þeir myndu rukka þig fyrir hvert e-mail sem þeir myndu senda á þig!! Það er engin sérstök þjónusta fyrir mig að FÁ að borga ÞEIM reikning, það hins vegar sparar fyrirtækinu og þar með heiminum öllum pappír að senda þetta beint á einkabankann. Say it with me: WTF??

Ég er svo búin að vera hjá sama símafyrirtæki alveg síðan ég fékk fyrst gemsa '99. Nema hlustiði nú. Ég byrjaði hjá Tal, sem síðar varð Íslandssími, sem svo varð OgVodafone, sem síðan varð Vodafone. Nema núna er Tal aftur til, sem ég var fyrst viðskiptavinur hjá, en ég er ekki kúnni þar, heldur hjá Vodafone. Þó að ég hafi aldrei sjálf skipt um fyrirtæki. Undarlegt? Já hélt það líka! Og aldrei hef ég grætt neitt sérstaklega á því að hafa verið trúfastur viðskiptavinur, en svo sem ekki tapað á því heldur. Ástæðan fyrir því að ég hef ekki skipt um fyrirtæki er sú að ég veit að þetta er sama mausið alls staðar. Hef í raun ekkert á móti Vodafone sem slíku, en kom mér bara á óvart hvað þetta kostar allt saman.

Svo hér kemur challenge dagsins: Hvernig getur manneskja sem notar símann sama og ekkert, notað símann minna án þess að slaufa honum alveg?

EddaK
-neitandi neytandi.

Lítil ljóskusaga

Æji þið vitið. Stundum getur maður verið svo sunnan við sig. Það getur hins vegar verið pínulítið dýrkeypt svona stundum, sérstaklega ef maður er mikið að labba á húsbúnað eða stanga hurðarkarma, eins og undirrituð á vanda til. Það er reyndar bara helber klaufaskapur og misræmi milli heila og útlima þannig að við látum það flakka sem tilfallandi. En ég er að segja ykkur, ég get stundum verið svo utan við mig að það ætti heima í sögubókunum.

Ég held að flestir kannist við einhvers konar ljóskusögur af sjálfum sér. Hlutir eins og að skafa af matardisknum ofan í klósettið eða setja gleraugun inn í ísskáp gerast á venjulegum heimilum í dagsins önn án þess að nokkur sé sérstaklega mikið að pæla í því síðar meir og eru bara góðar sögur fyrir heimilismenn og aðra áhangendur.

Ég á eina svona sögu. Þetta kom fyrir fyrir svona fjórum vikum síðan. Ég var að koma heim úr ræktinni með svangt barn í bílstól og ætlaði nú aldeilis að drífa mig í sturtu og setja í þvottavél á nýju ólympíumeti. Ég gerði það og var bara stolt af því að vera svona mikil húsmóðir í mér. Svo nokkru seinna var komið að því að sækja Bjarna í vinnuna en þá fann ólympíuhúsmóðirin hvergi bíllyklana. Allsendis ekki neins staðar. Ég leitaði hátt og lágt (kíkti meira að segja í ísskápinn!) í öllum mínum pjönkum og pinklum og fór samviskusamlega í gegnum allar mínar föggur því að það er smávegis hafurtask sem fylgir manni þegar maður er á flakki með pínuponsið.
Ég var að verða of sein að ná í ektamanninn og því greip ég aukalyklana og velti því mikið fyrir mér á leiðinni hvað í fjandanum hefði orðið af bíllyklinum.
Allt í einu fékk ég hugljómun.
Og ég varð öskugrá í framan.

Lyklarnir voru í þvottavélinni.

Ég sótti Bjarna því með mikinn skömmustusvip. Ég gaf honum nammi og var öll hin mýksta við hann þegar hann settist upp í bílinn og minntist svo á það að lyklarnir okkar væru nú líklegast ónýtir, þar sem þeir hefðu farið í óumbeðið bað.
Bjarni hló bara að klaufaskapnum í konunni sinni.

Fjarstýringin er vissulega ónýt, en dælulykillinn virkar blessunarlega enn!!

Ljóskumóment í skammdeginu!
Vonandi lýsti mín ljóskusaga aðeins upp tilveruna hjá þér!

EddaK
-með litað dökkt hár.