Me and My Mini

Ég er búin að ætla mér að skrifa hérna inn í langan tíma en hugmyndabrunnurinn er þurrausinn. Svo datt eitthvað skrifvænlegt í hausinn á mér loksins í gærkvöldi þegar ég var að keyra heim eftir að hafa skutlað Eddu vinkonu og vinum hennar í bæinn með dúndrandi Queen á fóninum og stórsöngvara í bílnum að reyna að yfirgnæfa Freddy Mercury og það vel yfir hávaðamörkum. Djöfull var það gaman.

Þegar ég var að keyra heim var ég að hlusta á tónlist af Mini-inum mínum. Og ég fattaði hvað ég hlusta rosalega sjaldan á tónlist núorðið. Einu sinni gat ég ekki farið í gegnum heilan dag án þess að hlusta á uppáhalds lögin mín og sá tími er í minningunni einn samfelldur sælutími, þannig að í gærkvöldi spilaði ég þau nokkur í bílnum og um mig fór ánægjuhrollur - þetta var eins og að heilsa upp á gamla vini. Röddin fékk að reyna sig á ný og gamall draumur skaust upp á yfirborðið. Ég hef sennilega virkað tööööluvert furðuleg á þá sem ég mætti, syngjandi sæl og glöð með tónlist á milljón desíbelum með sólheimaglottið allan hringinn - bött hú kers, þetta var ljúft!

Svo fór ég að velta fyrir mér afhverju tónlist er sumum svona rosalega hugleikin. Hvað er það við tónlist sem lætur hrollinn hríslast niður eftir bakinu og ánægjutár gægjast fram úr augunum? Ég hef í alvörunni upplifað bæði - en ég veit að sumir hafa upplifað hvorugt og mér finnst það svo skrýtið að ég næ hausnum eiginlega ekki í kringum það. Ég held að það sem er svona sérstakt við tónlist er að sú sem manni finnst best tekst að segja eitthvað með hljómum, tónum, tónbilum og takti - algjörlega án orða - það sem maður vill segja sjálfur. Þannig er það að minnsta kosti hjá mér. Það síðasta sem ég læri við góð lög er textinn. Ég hef hlustað á sum lög í mörg ár og kann enn ekki textann, en ég kann nákvæmlega trommutaktinn, bassalínuna eða gítarriffið. Ég læri mun auðveldar texta við popplög samt. Ég er búin að eiga Me and Armini í rúmlega hálft ár núna og ég kann hann töluvert vel - því tónlistin er töluvert einföld. Hins vegar á ég bágt með suma textana við Porucpine Tree og Radiohead, einfaldlega vegna þess að það er svo mikið annað í hverju og einu lagi sem hægt er að hlusta á og gleyma sér í. Skiljiði?

Ég fór að pæla í því um daginn hvaða lag er fullkomnum fyrir mér. Ég er komin með tímabundið svar - lagið Normal með Porcupine Tree á plötunni Nil Recurring (þetta er sennilega algjör Latína fyrir flestum - forvitnir afli sér upplýsinga á Wikipedia!). Það hefur allt - flotta melódíu, skotheldan texta, ris og hnignun, útrásarkafla, tilfinningaþrungna kafla og ánægjulega hlustun í alla staði. Svoleiðis vil ég hafa mín uppáhalds lög - aðeins meira heldur en three chord wonders með einföldum texta, þó að slík lög séu ágæt til síns brúks samt sem áður. Ég vil bara meira en það.

Skal nú dramatískum útlistunum á tónlistarupplifunum mínum lokið.

Fokk. Það er kaka beint fyrir framan mig. Ég er svo nálægt því að detta í það að það er asnalegt. Og maður búinn að vera í átaki í hálft ár og ekki komin með meiri sjálfsstjórn en þetta. Úbbosí!

Prófkjör búin - hjúkk. Þoli ekki kosningaauglýsingar af neinu tagi. Var þess vegna alltaf frekar súr hina árlegu kosningaviku í MH - líka af því að ég þorði aldrei að bjóða mig fram í neitt og fannst allir aðrir fara svo létt með að eignast vini og verða vinsælir, sem jú nokkuð sem ég hef aldrei verið góð í. Núna tekur bara aðal slagurinn við og ég er að hugsa um að hundsa allar áróðursauglýsingar samviskusamlega og taka bara upp pennann á kosningadaginn og kjósa eins og ég hef alltaf gert - með hjartanu.

Farin að flýja kökuna,

EddaK
- með hjartað í kökunni