Litli grís vill ekki sofa og ég sit á rúminu að fylgjast með henni og láta hugann reika á meðan ég horfi á Twilight í þúsundasta sinn. Eitt böggar mig við þá mynd. Robert Pattinson er alltaf í svo ljótum buxum, eins mikið augnakonfekt og hann annars er. Þetta virðist vera tiltölulega algengt vandamál í skemmtanaiðnaðinum, Matt LeBlanc er til dæmis með álíka lélegan búningahönnuð í buxnadeildinni nánast í öllum Friends seríunum. Ég skil ekki hvað vandamálið er. Það er til nógu mikið af flottum buxum þarna úti, kæróinn minn er tildæmis alltaf í flottum buxum og ekki er hann kvikmyndastjarna sem er fórnarlamb milljóna slefandi kvenaðdáenda. Er að spá í að senda herra Pattinson bara gott eintak af Levi's buxum og athuga hvort að þetta vandamál lagist ekki.

Finnst annars skrýtið að vera komin á þann aldur þar sem allar helstu stjörnur eru á mínum aldri. Súrt. Í kjölfarið líður mér eins og ég hafi ekki gert neitt eftirtektarvert í lífinu. Og það er frústrerandi. Spurning hvort að maður eigi að gera eitthvað í því? Tækifærin eru samt ekki á hverju strái á litla Íslandi fyrir feimna stúlkukind með óþrjótandi magn leyndra hæfileika en óheppilegan skort á sjálfstrausti.

Ég verð alltaf jafn hissa þegar ég fatta hvað það er í raun mikið af fólki í heiminum. Í MÍNUM heimi eru ekki neitt voðalega margir - fjölskylda, vinir og svo fræga fólkið sem treður sér inn í heiminn minn í gegnum alls konar miðla. Verð alltaf frekar kjaftstopp þegar ég sé amerískt sjónvarpsefni sem er ekki með hollívúddstjörnu í einhverju hlutverki heldur er kannski þáttur um dýralöggur í Arizona sem ég mun aldrei þekkja með nafni og líklega aldrei sjá aftur. Vissulega skrýtið?

Þoli samt eiginlega ekki þegar einhver stjarnan treður sér inn í líf mitt sem mig langar að spyrja spjörunum úr yfir kaffibolla og vita að það mun aldrei gerast. Ekki eins og maður geti bara gerst Facebook vinur þeirra sí svona og stungið svo upp á hittingi á kaffi París - ansi hrædd um að það sé stjarnfræðilega ólíklegt. Og það pirrar mig líka - ég er manneskja, þau eru líka manneskjur og afhverju skyldu þau ekki koma og hitta mig á kaffi París?? But the world don't work that way. Fyrir utan það hvað ég er ógeðslega feimin og held alltaf að það sé ekkert nógu áhugavert við mig til að ókunnugt og eftirtektavert fólk víki sér að mér út á götu og vilji endilega þekkja mig.

En hver veit, kannski breytist þetta einhvern tímann. Grunar samt sterklega að ég þurfi að fara út að skokka í Central Park til þess að koma því í kring...

jæja... farin að reyna að svæfa grísinn

EddaK
-contemplating... might have to write this blog in good old English in the future. Seems to come more naturally these days.
Stay tuned, please!