Ef tré fellur í skóginum, en enginn sér það, var það þá nokkurn tímann til?

Einu sinni blogguðu allir; allir áttu netrúnt sem náði yfir handfylli af bloggum og fólk tjáði skoðanir sínar um það sem aðrir höfðu skrifað skýrt og skorinort, höfundinum og lesendunum til gagns (og stundum ógagns). Lesandinn fékk einstaka sýn á það sem var að gerast hjá viðkomandi höfundi, hvaða hugmyndir og skoðanir hann hafði og oft hvaða væntingar hann hafði, þó að slíkt væri oft ekki sagt berum orðum. Bloggið var jafn sjálfsagður vettvangur til að spjalla og vera með skoðanir eins og næsta kaffihús. Síðan hættu allir að nenna þessu bloggstandi - höfundar sem og lesendur gufuðu upp, eða færðu sig yfir á moggabloggið þar sem allt er leyfilegt.

Ég er búin að blogga síðan 2002 og síðan 2002 hef ég þrifist á því að einhver nenni að lesa hvað ég skrifa, að einhver hafi áhuga á því sem gerðist hjá mér einn myrkan nóvembermorgun þegar ég missti af strætó, eða síðsumarsdag þegar sólin blindaði mig og ég labbaði á hurð. Eða eitthvað svoleiðis. Ég þreifst á viðbrögðum, feedbacki á vondri íslensku, frá fólki sem ég þekkti eða þekkti ekkert, og því meira feedback sem ég fékk því fleiri færslur komu frá mér. Ég fór því sjálf að lesa blogg og skrifa athugasemdir við færslur, passaði upp á það að slóðin af blogginu mínu væri örugglega með, og stólaði á það að etiquette bloggheima myndi sjá til þess að kommentin myndu aukast á mínu bloggi þegar fólk færi að svara mér - svona eins og þegar maður var lítill og vildi fá sendibréf og var sagt að til þess að fá bréf þyrfti maður sjálfur að skrifa bréf. Auðvitað er það brengluð rökfræði, ef maður hugsar út í það, því að kannski er einhver annar sem lifir samkvæmt nákvæmlega sömu hugmyndafræði sem sendir manni bréf í von um að fá svar og þá er maður kominn með bréf án þess að hafa skrifað eitt sjálfur. Skilurðu?
Svo þurfti að seðja skrifþörfina og ég þurfti alltaf meira og meira feedback til þess að vilja halda þessu áfram. Á suman hátt var ég og er eins og fíkillinn sem þyrstir alltaf í meira, en á annan hátt meira eins og hérinn sem gefst upp þegar á móti blæs. Kommentunum fækkaði og þá fækkaði færslunum og þá fækkaði kommentunum ennþá meira og færslunum sömuleiðis. Svo fór ég að auka aftur við færslurnar til þess eins að uppgötva að lesendurnir voru allir farnir. Hættir að lesa blogg, allir farnir á Facebook. Og núna engin blogg til þess að skrifa athugasemdir við og kannski veiða sér eina sjálfur, ónei. Núna er bara hægt að uppfæra statusinn á Facebook og benda þá á sjálfan sig.

Mig hefur alltaf langað að hafa mikla traffík á síðunni minni, en á sama skapi vil ég ekki 'auglýsa' síðuna mína heldur. Mig langar til þess að skrifa bók og fá hana útgefna en ég vil heldur ekki sjálf senda handrit á útgefendur. Mér finnst það næstum því eins og að standa á fjölförnu torgi og kalla yfir mannfjöldann 'sjáið mig! Ég er fyndin, það sem ég hef að segja skiptir máli, ég á það skilið að fá lesendur og mér finnst að það ætti að vera þú! Sjáið mig!'
Þegar öllu er á botninn hvolft þá vil ég kannski fá eitthvað fyrir ekkert - ég vil fá athugasemdir sjálfkrafa án þess að auglýsa - ég vil uppskera án þess að sá.
Ef ég væri með heimasíðu með einhvers konar varningi myndi ég ekki hika við að auglýsa, en að auglýsa það persónulega sem gerist inni í höfðinu á mér sem ég set svo á blogg sem allir eiga að geta lesið (þvílíka þversögnin hérna) - það finnst mér bara eitthvað off! Call me crazy.

Kannski er það út af því að ég er ekki að skrifa um neitt merkilegt, þannig. Ég er bara að skrifa um mig, og ég er bara þekkt stærð hjá handfylli af fólki. Það eru til óteljandi mörg 'ég' þarna úti sem öll eiga sinn eigin hóp og sitt eigið líf og þau 'ég' er ég heldur ekki mikið í að lesa, því ég þekki ekki viðkomandi. Því er það í sjálfu sér ekki svo undarlegt að fáir lesi persónuleg blogg - þau eru bara viðkomandi þeim sem þekkir höfundinn.

Hins vegar eru alltaf þessar síður sem trekkja að óteljandi lesendur að því er virðist án þess að hafa mikið fyrir því, síður sem fólk á sem skrifar um sig eða málefni sér viðkomandi, en á þann hátt að allir nenna að lesa. Tónninn er hins vegar ekki jafn persónulegur og það finnst mér heldur ekki alveg jafn skemmtilegt. Ég er því í töluverðri klípu hérna. Annað hvort að skrifa eitthvað um mig og mitt líf frá hjartanu, geta lesið yfir það síðar og rifjað upp mitt líf með færri heimsóknum, eða taka sjálfið frá meira og meira, auglýsa mig og fá meiri traffík, en lesa svo yfir allt saman löngu seinna og vita ekkert hvað ég var að gera.

Kannski er lausnin bara sú að reyna að aðskilja hvoru tveggja. Nota einn vettvang sem skrásetningu á lífinu og annan vettvang sem ritvöll fyrir augu allra - sem þá þarf að auglýsa. Úff.

Í ljósi þess hef ég stofnað hliðarverkefni fyrir skáldskap og ritgerðir - www. smasogur.wordpress.com . Ég er búin að setja tvær færslur inn; eina ritgerð á ensku og eina smásögu á íslensku. Ég er með aðra sögu í bígerð sem ég hef hugsað mér að hafa sem framhaldssögu og gæti orðið svolítið skemmtileg. Ég vona það að minnsta kosti.

Þegar öllu er á botninn hvolft þá er ég hræddust við að gleymast. Ég vil ekki vera tréð í skóginum sem féll og enginn sá, ég vil vera tréð í skóginum sem blómstraði og gaf af sér, sjálfu sér og öðrum til ánægju. Mín leið til þess er að skrifa og ég vil að sem flestir njóti.
Nýtur þú?