Að vakna til lífsins
Ég hef aldrei áður upplifað það að hafa ekkert til að skrifa um. Sannleikurinn er samt sá að ég er búin að veraí einhverjum doða undanfarið og lifað lífinu frá degi til dags, alltaf sama rútínan, alltaf sami doðinn yfir heilanum. Ég er ekki búin að nota hann svo lengi, sjáiði til, og þá dettur maður úr æfingu!
En þetta stendur til bóta, skólinn byrjar á mánudaginn. Ég er hins vegar orðin 25 og verð því að gera ráð fyrir því að viðbragðstími allur hafi lengst ... ellikerling er vægðarlaus ;)
Mér hefur liðið síðustu daga eins og allar tilfinningar mínar séu ein, bein, fullkomin, lárétt lína. Það eru engar öfgar í hvoruga áttina, hvorki upp né niður. Þær eru bara eins; engin rosaleg ástríða og engin rosaleg reiði. Ég bara er. Þetta er mjög óþægilegt. Ég er ekki vön þessu. Ég fór að pæla í hvers vegna ég gæti verið á svona emotional lock down og þá datt mér í hug munstur í lífi mínu:
Margir þeir vinir sem mér þykir vænt hafa á einhverjum tímapunkti yfirgefið mig á einvhern hátt. Sumir fóru til útlanda og sumir fóru út á land, sumir eignuðust kærasta / kærustu og sumir bara fjarlægðust. Ég er hætt að leyfa sjálfri mér að finna - svo ég verði ekki sár. Sumra sakna ég greinilega meira en ég vil viðurkenna, því þeir fá sér útrás í draumum og skilja eftir gapandi sár sem þarf að gróa hratt á morgnana, svo tilfinningarnar geti haldið áfram að vera í beinni línu sem breytist ekkert.
Að vera tilfinningalega einsleitur gerir heldur ekkert gott fyrir heimilislíf og samband, eins og gefur að skilja. Ég verð að redda þessu!
Annars sit ég núna í kaffiteríunni á Svarta Demantinum í Köben að skrifa bókina mína. Já, bókina mína. Loksins byrjaði ég aftur í gær, eftir allt of margar vikur í doða og kreatívum drunga. Ég er með playlista í eyruum sem ég setti sérstaklega saman fyrir skriftir og innblástur og þetta virkar bara svona helvíti vel. Strax komin með 11 A4 blaðsíður, þannig að þetta mjakast allt í rétta átt. Ég er að leyfa sögunni að flæða út án þess að ákveða of mikið og njörva mig þannig niður. Mig langar að sjá í hvaða átt hún þróast. Í aðra röndina langar mig mikið að skrifa ævintýrasögu en í hina röndina langar mig líka að skrifa um eitthvað sem ég þekki vel. Það verður fróðlegt að sjá hvernig þetta blandast.
Ég hef einn og hálfan tíma þangað til ég þarf að sækja dóttur mína, litla snillinginn, á leikskólann sinn. Elsku barnið mitt.
Hluti af þessu tilfinningafrosti síðustu vikna er líka að mér finnst ég svo ónauðsynleg. Ég vinn ekki fyrir neinum peningum, aðrir passa barnið mitt og sjónvarpið sér um skemmtiatriðin á kvöldin. Ég er obsolete, gæti alveg eins verið bara undir sæng allan daginn. Ég bind miklar vonir við skólann...
Jæja, þetta órökrétta röfl í mér er búið í bili, ég þarf aftur að komast í bloggform!
Kem með almennilegar fréttir bráðum fyrir lesandann minn :)
EddaK
- hugsi
Ég hef aldrei áður upplifað það að hafa ekkert til að skrifa um. Sannleikurinn er samt sá að ég er búin að veraí einhverjum doða undanfarið og lifað lífinu frá degi til dags, alltaf sama rútínan, alltaf sami doðinn yfir heilanum. Ég er ekki búin að nota hann svo lengi, sjáiði til, og þá dettur maður úr æfingu!
En þetta stendur til bóta, skólinn byrjar á mánudaginn. Ég er hins vegar orðin 25 og verð því að gera ráð fyrir því að viðbragðstími allur hafi lengst ... ellikerling er vægðarlaus ;)
Mér hefur liðið síðustu daga eins og allar tilfinningar mínar séu ein, bein, fullkomin, lárétt lína. Það eru engar öfgar í hvoruga áttina, hvorki upp né niður. Þær eru bara eins; engin rosaleg ástríða og engin rosaleg reiði. Ég bara er. Þetta er mjög óþægilegt. Ég er ekki vön þessu. Ég fór að pæla í hvers vegna ég gæti verið á svona emotional lock down og þá datt mér í hug munstur í lífi mínu:
Margir þeir vinir sem mér þykir vænt hafa á einhverjum tímapunkti yfirgefið mig á einvhern hátt. Sumir fóru til útlanda og sumir fóru út á land, sumir eignuðust kærasta / kærustu og sumir bara fjarlægðust. Ég er hætt að leyfa sjálfri mér að finna - svo ég verði ekki sár. Sumra sakna ég greinilega meira en ég vil viðurkenna, því þeir fá sér útrás í draumum og skilja eftir gapandi sár sem þarf að gróa hratt á morgnana, svo tilfinningarnar geti haldið áfram að vera í beinni línu sem breytist ekkert.
Að vera tilfinningalega einsleitur gerir heldur ekkert gott fyrir heimilislíf og samband, eins og gefur að skilja. Ég verð að redda þessu!
Annars sit ég núna í kaffiteríunni á Svarta Demantinum í Köben að skrifa bókina mína. Já, bókina mína. Loksins byrjaði ég aftur í gær, eftir allt of margar vikur í doða og kreatívum drunga. Ég er með playlista í eyruum sem ég setti sérstaklega saman fyrir skriftir og innblástur og þetta virkar bara svona helvíti vel. Strax komin með 11 A4 blaðsíður, þannig að þetta mjakast allt í rétta átt. Ég er að leyfa sögunni að flæða út án þess að ákveða of mikið og njörva mig þannig niður. Mig langar að sjá í hvaða átt hún þróast. Í aðra röndina langar mig mikið að skrifa ævintýrasögu en í hina röndina langar mig líka að skrifa um eitthvað sem ég þekki vel. Það verður fróðlegt að sjá hvernig þetta blandast.
Ég hef einn og hálfan tíma þangað til ég þarf að sækja dóttur mína, litla snillinginn, á leikskólann sinn. Elsku barnið mitt.
Hluti af þessu tilfinningafrosti síðustu vikna er líka að mér finnst ég svo ónauðsynleg. Ég vinn ekki fyrir neinum peningum, aðrir passa barnið mitt og sjónvarpið sér um skemmtiatriðin á kvöldin. Ég er obsolete, gæti alveg eins verið bara undir sæng allan daginn. Ég bind miklar vonir við skólann...
Jæja, þetta órökrétta röfl í mér er búið í bili, ég þarf aftur að komast í bloggform!
Kem með almennilegar fréttir bráðum fyrir lesandann minn :)
EddaK
- hugsi
Færslur
