Á meðan kallinn gengur frá eftir matinn ætla ég að pára niður nokkrar línur, bara svona til þess að gera það.
Ég ætla að kynna hann fyrir True Blood núna seinna í kvöld - Freydís á svo bágt með tanntökuna sína að öll fögur fyrirheit um lærdóm verða hreinlega að víkja fyrir þessum stórskrýtna vampýruþætti. Ekki kvarta ég, allt sem slær raunveruleikanum á frest þegar maður er svona þreyttur í hausnum er gott í mínum bókum :)

Við erum búin að fá Yota til okkar og hafa hann í heila viku. Við erum búin að rúnta hingað og þangað um Köben með honum og fengum lánað GPS tæki okkur til halds og trausts fram að jólum - væri leiðinlegra að villast á leiðinni í Bakken og enda óvart í Belgíu - eða er það ekki?

Ég er svo að fara að heimsækja nýbakaða mömmu á morgun! Hún María Anna vinkona úr kórnum eignaðist litla sæta stelpu 27. júlí. Það er svo langt síðan ég hef haldið á svona litlu beibí, þetta á eftir að vera stórfurðulegt. Minn litli skæruliði er svo fjandi fyrirferðarmikill - hún er farin að standa sjálf, borða sjálf, tala á milljón, skríða enn hraðar, leika sér með dótið sitt eins og sannur atvinnumaður og lærir liggur við eitthvað nýtt á hverjum degi. Svo ryðjast svoleiðis fram úr henni tennurnar og hún er núna komin með 10- það komu 5 á einni viku, takk fyrir og bingó, þar af 3 sömu helgina og 2 jaxlar sama korterið! Það er 100% aukning gott fólk. Eitthvað er þetta að hrjá hana núna greyið því hún átti voða bágt hérna í kvöld - vonandi koma tönn 11 og 12 ekki báðar í einu líka, nógu mikið er á hana lagt samt.

Jæja, nóg í bili - nóg að gera á morgun; CrossFit klukkan 10 og svo keyrsla með lítinn tanngrís klukkan 14!

EddaK
-safnar vetrarforða

Ef tré fellur í skóginum, en enginn sér það, var það þá nokkurn tímann til?

Einu sinni blogguðu allir; allir áttu netrúnt sem náði yfir handfylli af bloggum og fólk tjáði skoðanir sínar um það sem aðrir höfðu skrifað skýrt og skorinort, höfundinum og lesendunum til gagns (og stundum ógagns). Lesandinn fékk einstaka sýn á það sem var að gerast hjá viðkomandi höfundi, hvaða hugmyndir og skoðanir hann hafði og oft hvaða væntingar hann hafði, þó að slíkt væri oft ekki sagt berum orðum. Bloggið var jafn sjálfsagður vettvangur til að spjalla og vera með skoðanir eins og næsta kaffihús. Síðan hættu allir að nenna þessu bloggstandi - höfundar sem og lesendur gufuðu upp, eða færðu sig yfir á moggabloggið þar sem allt er leyfilegt.

Ég er búin að blogga síðan 2002 og síðan 2002 hef ég þrifist á því að einhver nenni að lesa hvað ég skrifa, að einhver hafi áhuga á því sem gerðist hjá mér einn myrkan nóvembermorgun þegar ég missti af strætó, eða síðsumarsdag þegar sólin blindaði mig og ég labbaði á hurð. Eða eitthvað svoleiðis. Ég þreifst á viðbrögðum, feedbacki á vondri íslensku, frá fólki sem ég þekkti eða þekkti ekkert, og því meira feedback sem ég fékk því fleiri færslur komu frá mér. Ég fór því sjálf að lesa blogg og skrifa athugasemdir við færslur, passaði upp á það að slóðin af blogginu mínu væri örugglega með, og stólaði á það að etiquette bloggheima myndi sjá til þess að kommentin myndu aukast á mínu bloggi þegar fólk færi að svara mér - svona eins og þegar maður var lítill og vildi fá sendibréf og var sagt að til þess að fá bréf þyrfti maður sjálfur að skrifa bréf. Auðvitað er það brengluð rökfræði, ef maður hugsar út í það, því að kannski er einhver annar sem lifir samkvæmt nákvæmlega sömu hugmyndafræði sem sendir manni bréf í von um að fá svar og þá er maður kominn með bréf án þess að hafa skrifað eitt sjálfur. Skilurðu?
Svo þurfti að seðja skrifþörfina og ég þurfti alltaf meira og meira feedback til þess að vilja halda þessu áfram. Á suman hátt var ég og er eins og fíkillinn sem þyrstir alltaf í meira, en á annan hátt meira eins og hérinn sem gefst upp þegar á móti blæs. Kommentunum fækkaði og þá fækkaði færslunum og þá fækkaði kommentunum ennþá meira og færslunum sömuleiðis. Svo fór ég að auka aftur við færslurnar til þess eins að uppgötva að lesendurnir voru allir farnir. Hættir að lesa blogg, allir farnir á Facebook. Og núna engin blogg til þess að skrifa athugasemdir við og kannski veiða sér eina sjálfur, ónei. Núna er bara hægt að uppfæra statusinn á Facebook og benda þá á sjálfan sig.

Mig hefur alltaf langað að hafa mikla traffík á síðunni minni, en á sama skapi vil ég ekki 'auglýsa' síðuna mína heldur. Mig langar til þess að skrifa bók og fá hana útgefna en ég vil heldur ekki sjálf senda handrit á útgefendur. Mér finnst það næstum því eins og að standa á fjölförnu torgi og kalla yfir mannfjöldann 'sjáið mig! Ég er fyndin, það sem ég hef að segja skiptir máli, ég á það skilið að fá lesendur og mér finnst að það ætti að vera þú! Sjáið mig!'
Þegar öllu er á botninn hvolft þá vil ég kannski fá eitthvað fyrir ekkert - ég vil fá athugasemdir sjálfkrafa án þess að auglýsa - ég vil uppskera án þess að sá.
Ef ég væri með heimasíðu með einhvers konar varningi myndi ég ekki hika við að auglýsa, en að auglýsa það persónulega sem gerist inni í höfðinu á mér sem ég set svo á blogg sem allir eiga að geta lesið (þvílíka þversögnin hérna) - það finnst mér bara eitthvað off! Call me crazy.

Kannski er það út af því að ég er ekki að skrifa um neitt merkilegt, þannig. Ég er bara að skrifa um mig, og ég er bara þekkt stærð hjá handfylli af fólki. Það eru til óteljandi mörg 'ég' þarna úti sem öll eiga sinn eigin hóp og sitt eigið líf og þau 'ég' er ég heldur ekki mikið í að lesa, því ég þekki ekki viðkomandi. Því er það í sjálfu sér ekki svo undarlegt að fáir lesi persónuleg blogg - þau eru bara viðkomandi þeim sem þekkir höfundinn.

Hins vegar eru alltaf þessar síður sem trekkja að óteljandi lesendur að því er virðist án þess að hafa mikið fyrir því, síður sem fólk á sem skrifar um sig eða málefni sér viðkomandi, en á þann hátt að allir nenna að lesa. Tónninn er hins vegar ekki jafn persónulegur og það finnst mér heldur ekki alveg jafn skemmtilegt. Ég er því í töluverðri klípu hérna. Annað hvort að skrifa eitthvað um mig og mitt líf frá hjartanu, geta lesið yfir það síðar og rifjað upp mitt líf með færri heimsóknum, eða taka sjálfið frá meira og meira, auglýsa mig og fá meiri traffík, en lesa svo yfir allt saman löngu seinna og vita ekkert hvað ég var að gera.

Kannski er lausnin bara sú að reyna að aðskilja hvoru tveggja. Nota einn vettvang sem skrásetningu á lífinu og annan vettvang sem ritvöll fyrir augu allra - sem þá þarf að auglýsa. Úff.

Í ljósi þess hef ég stofnað hliðarverkefni fyrir skáldskap og ritgerðir - www. smasogur.wordpress.com . Ég er búin að setja tvær færslur inn; eina ritgerð á ensku og eina smásögu á íslensku. Ég er með aðra sögu í bígerð sem ég hef hugsað mér að hafa sem framhaldssögu og gæti orðið svolítið skemmtileg. Ég vona það að minnsta kosti.

Þegar öllu er á botninn hvolft þá er ég hræddust við að gleymast. Ég vil ekki vera tréð í skóginum sem féll og enginn sá, ég vil vera tréð í skóginum sem blómstraði og gaf af sér, sjálfu sér og öðrum til ánægju. Mín leið til þess er að skrifa og ég vil að sem flestir njóti.
Nýtur þú?

Daglegt líf númer milljón


Ég er í skólanum. Tíminn byrjar eftir korter samkvæmt stundaskrá, hálftíma samvkæmt akademíska korterinu sem fyrirlesarar gefa sér - í orðsins fyllstu merkingu - til að slappa af, safna sér saman og dúlla sér áður en tímarnir byrja.


Ég er að fara í Shakespeare tíma í dag. Ég hef aldrei verið í kúrs með jafn löngu nafni, en kúrsinn heitir nákvæmlega

“So much against the mettle of your sex,/So far beneath your soft and tender breeding...”: Shakespeare’s boy heroines."

Augljóslega get ég aldrei munað allt námskeiðisheitið, þannig að þegar ég fer í tíma þá er ég einfaldlega að fara í Shakespeare tíma til að vera ekki að flækja málið frekar fyrir fólki sem þarf að hlusta á mig.

Ég er ekki farin að kynnast neinum í nýja bekknum mínum - þriðja bekknum á jafnmörgum vikum - enda ekki búin að fara í neinn nafnaleik ennþá ;) Vonandi fer þetta að gerast, ég sé ekki alveg fyrir mér að vera ein að rogast með mitt pensúm, eigrandi um skólalóðina. Sem betur fer get ég enn talað við 'gamla' bekkinn minn og þau eru öll jafn æðisleg alltaf :)


Núna er komin helgi. Ég elska helgar. Ég þarf reyndar að læra helling í málfræðinni, hún er svo snúin, en plönin þessa helgina eru ekki af verri endanum: Stórþrif á íbúðinni (insert happy dance), saumó eða kaffó með Supriyu og lítið miniferðalag með ástinni minni og unga. Við ætlum með lest að heimsækja Virum, þar sem Bjarni bjó þegar við hittumst fyrst, og taka með okkur nesti og nýja skó og trítla þarna um hálfan dag eða svo. Svo fer ég í CrossFit á sunnudagsmorguninn. Ég elska Crossfit. Það er frábært. Ég er að byrja 3 vikuna mína núna og ég er farin að sjá árangur :) Hef ekkert vigtað mig eða mælt í 2 vikur núna, en ég finn að mér LÍÐUR betur, og það er sá árangur sem ég vil sjá! Allt annað er bónus. Það hlýtur samt að vera ansi skondið að sjá mig þarna með ólympíska lyftingastöng með varla neinni þyngd, en það kemur! Ég bæti mig í hverri viku hvað varðar þyngdina sem ég lyfti og það er líka allt sem ég vildi sjá.


Lífið er gott núna.


Litla músin mín er yndislegust og duglegust, og maðurinn minn er fallegastur, bestur, þolinmóðastur og skilningsríkastur. Það er gott að vera til í dag.


EddaK

- Í góðum farvegi

Ups and downs...
So, there I was, during orientation week at school, happily fingerpainting, playing namegames, babbling on in Danish and trying to get to know my classmates, only to find out today that I have to migrate to the 3rd term no later than now and show up for every class from here on in - oh yes, there's an attendence requirement. The only thing besides the fingerpainting that made me feel that I was back in playschool, or poss. elementary school was precisely that little clause - attendence requirement. But hopefully that'll guarantee that I'll learn something. And now I get my B.A in 2 years instead of 3 (assuming, rather arrogantly, that all will go according to plan), which is great.

I had the most supremely awful day yesterday. Sadly. It started well, with a kick-ass training at Crossfit, but it was just steep downhill from there. I felt like I needed a parachute at one point. My time was wasted over and over again, I went to places where I needn't have gone and during most of the process I was left hungry and tired, and reminded that even though some of the less-than-entertaining events of the day weren't my fault, others were. There's nothing worse than dissapointing yourself.

But I got my new courses today and even though I'm already behind and some of the books have sold out, I'm happy as a camper (apart from missing my classmates, some of which were on their way to becoming good friends). I'm doing Grammar, which honestly scares the living daylights out of me since that was the subject I parrot-learned there back in the day. I'm also doing Postcolonial studies which are promising, a course on Shakespeares male heroines (if you're confused by that title I was too, until I read the course description and it makes sense - really), a course on the effects two world wars had on Britain in various social and cultural aspects, which sounds great, and then a translation course which is scary as hell, but will be extremely beneficial!

But enough about school-for now.

We celebrated Freydís's first birthday on Saturday (she acctually turned 1 on the 2nd). I had a grand master-plan for making all sorts of culinary masterpieces and my piéce du resistance was to be a chocolate cake shaped like a pony, with frosting to highlight the features of said small horse. Well, attempt one was a total fiasco. I call it freestyled chocolate cake, because it was so far of the chart it almost came back on on the other side. It didn't sit right, it came out of the form in pieces - but it tasted great. However, I didn't quite feel like covering the broken down horsey in delicious icing, so I made another batter at breakneck speed, feeling like I should've gotten a speeding ticket or something in the process. But it was utter perfection, right until I put the bloody frosting on. I'd made 3 different-coloured frostings. The white was perfect, but the pink and blue were runny and weird, so instead of a graceful pony, gracefully gallopping along the lengths of my dining table, I had a white blob with indestinct, runny, pink and blue features, mysteriously blending in with the white. Luckily, I saved face with some decorations out of a packet. Phew.

I also have a fun cup cake story, but for the full, exciting details, go to Freydís's webpage. I get a feeling I'm speaking too much 'Housewife Weekly' for the people who stumble in here.

So. Back to the fingerpainting. Yes, I'm serious. I fingerpainted at University. But it all served a greater purpose. My X-class (cry) had the job to select a themesong and create costumes and a skit, meant for performance at the Faculty Orientation Party last Friday. After some very democratical elections, where each class member got 2 votes (1 more than you get at General Election, so I was thrilled), we selected The Clash's London Calling, and had a giant master plan for splitting the group up into Punks and Coppers and planned a great big riot on stage, blending cleverly in with the audience. And so we got to work and fingerpainted our arses off. Of course, all this happened in Danish so I wasn't all there all the time, but I did my best. Then on Friday, I went to the before party armed with a packet of smokes, a couple of beers and my décored tee worthy of Hermés and decided to go and have a good time. And it was great. Even though I didn't understand half of it and probably looked like a complete arse staring vaguely into nothing with a fixed smile on my face. And the performance - well, it was epic. Mostly it must have looked like a bunch of rioteers throwing empty milk cartons around rather aimlessly with some coppers trying to do something about it, but it did earn us 2nd place in the competition. Good times.

So now I've just finished reading up on Commonwealth Literature and Postcolonial Literature and feel like I have something to show for my day, which is what I've missed lately. I'm also looking at the big pile of books I've acquired over the last couple of days and have to admit that I really don't want to return any of the books that I bought for 1st term! I seriously want them all and think theyr'e all terribly interesting and irreplaceable and what not. But I have to return some, or I won't be able to afford the absolute tidal wave I must acquire for my acctual courses. Bloody bloodies.
So, over the next couple of weeks I'll be seen around campus at KUA, carrying heavy bags around, nose in a book, trying to catch up. If you want to go for coffee, give me a hollah!

Until next time,
-EddaK