..::Úngfrúin góða og búsið í Köben::..

noreply@blogger.com (EddaK) — Sun, 15 Nov 2009 19:53:00 +0000

Mánuður já!

Uss. Engan veginn að standa mig í stykkinu hérna. Búin að vera á fullu í skólanum og svo auðvitað heimilinu, svo ekki sé minnst á að fylgjast með öllum sjónvarpsþáttunum mínum...
Gossip Girl:
Orðinn agalega þunnur þrettándi þar. Þegar maður þarf að henda inn trekanti og frægri fyrrverandi barnastjörnu til að krydda upp í þreyttu concepti er alveg jafn gott að fara að slaufa þessu bara.

House:
Er enn að elska hann. Stundum er fínt að hlutirnir breytist lítið og ég verð að halda því fram að í tilfelli House þá er það eina vitið. Jú, hann er að þroskast sem persóna, en ef hann fer að verða glaður og gooey, sprautandi regnbogum út um sólheimaglottið þá missi ég áhugann og hætti að horfa. Finnst þetta alltaf jafn skemmtileg formúla.

Grey's:
Áhugaverð sería so far, to say the least. Meredith sést varla, sennilega vegna þess að Fröken Ellen Pompeo var ólétt þegar serían var tekin upp og í Hollywood virðist það virka þannig að því stærri sem kúlan er, því minna er hlutverkið. Katherine Heigl var líka MIA í nokkra þætti og það var óþægilega vandræðalegt í ljósi þess sem slúðurpressan vestra hefur verið að prenta síðustu ár, um að hún sé eilíflega uppi á kanti við framleiðendur. Sakna líka George, fannst hann frábær karakter. En ég fylgist áfram með, ýmislegt að koma í ljós og loks farið að meika sens eftir að því er virðist 180° kúvendingu nokkurra karaktera upp á síðkastið.

The Vampire Diaries:
Bækurnar sem sjónvarpsserían var gerð eftir voru skrifaðar á undan Twilight seríunni, en þær eru óþægilega líkar á mörgum sviðum. Hins vegar eru Vampire Diaries einhvern veginn eins og niðursoðið Twilight með bleikri slaufu. Fúttið er ekki þarna, spennan, forvitnin, frústrasjónin, meðaumkunin - gjörsamlega fjarri góðu gamni. Mér er nánast skítsama um karakterana, sem segir mér það að ég er engan veginn það sem kaninn kallar 'emotionally invested' í þessari seríu og mun líklega ekki fylgjast mikið með nema í algjörri gúrkutíð annarra þátta.

How I Met Your Mother:
Ég var örugglega sú eina sem fílaði það að Barney og Robin væru í sambandi. Restin af heiminum virðist hins vegar ekki hafa fílað það og það er að endurspeglast í söguþræðinum. En þetta eru nýju 'feel good' þættirnir mínir - húmorinn er frábær, karakterarnir skemmtilegir og það eru alltaf svona yndislega skemmtileg 'kúkú' smáatriði sem fá mig til að hlæja í hvert sinn.

The Big Bang Theory:
Elsku litu nördarnir mínir. Núna er aðal fókusinn á sambandi Leonard og Penny, en ég er ansi hrædd um að því verði slúttað einhvern tímann í þessari seríu, því það er í tísku í sjónvarpsþáttum að láta fólk hætta og byrja saman í endalausri hringrás, til þess að fá þá sem eru tilfinningalega tengdir þættinum (e. 'emotionally invested') til þess að nenna að horfa á eitthvað sem þeir skilja -því fæstir skilja helminginn af orðunum í þessum þætti. Sem er algjörlega það besta við hann. Vil samt fara að sjá karakterana þróast aðeins, en þeir virðast ekki vera á því...

ANTM:
þetta er farið úr að vera raunveruleikaþáttur í að vera algjörlega hollywood produceruð skemmtun. Jú, ég get enn skemmt mér yfir þessu, en aðallega myndatökunum. Það er ótrúlegt hversu mikil sköpun er að baki hverri myndatöku, og þá er ég að tala um allt frá conceptvinnu að förðun, hári og fötum og eftirvinnu. Ég er nú samt nokkuð viss um að það sé nokkurn veginn búið að ákveða hver vinnur hverja seríu og yfirleitt er það stelpa sem getur sent ákveðin skilaboð út í samfélagið. Allt gott og blessað með það, but call a spade a spade.

Fleiri eru það ekki... og ég hef ekki mikið annað að segja akkúrat núna... sorglegt en satt. Heilinn á mér er soðinn eftir nammibindindi og hausverk síðustu 14 dagana.

Bið að heilsa í bili,
EddaK
- sjónvarpsrýnir!

noreply@blogger.com (EddaK) — Thu, 08 Oct 2009 20:08:00 +0000

Study Strike!
Eigum við eitthvað að ræða það hvað ég er búin að vera á kafi í bókunum upp á síðkastið? Já, diskúterum það aðeins.
Ég var með fyrirlestur í dag í Britain and the two world wars kúrsinum mínum. Til þess að ná þessum kúrsi verður maður að flytja einn korters langan fyrirlestur um eitt ákveðið efni og undirbúa sig svo maður geti flutt fyrirlesturinn nánast eins og sérfræðingur á því sviði. Samvkæmt upplýsingum frá einni stelpu sem er með mér í tíma átti maður að lesa lágmark 900-1000 bls fyrir þennan fyrirlestur og láta kennarann fá bókalista til að samþykkja. Þetta fékk ég að heyra viku fyrir fyrirlesturinn. Þannig að Edda litla fer á stúfana, finnur sér alls konar bækur sem eru búnar að vera uppteknar í lengri tíma og byrjar að lesa. Á fimmtudeginum fékk ég eina 500 síðna bók sem ég var límd við fram á sunnudag. Á mánudaginn fékk ég eina 400 síðna bók og eina 200 síðna bók og var límd við þær á mánudag, þriðjudag og miðvikudag. Ég las líka eina litla 150 síðna bók, bara svona með. Ég las í alvörunni svo mikið að hárið á mér var farið að grána, augun að upplitast og húðin að verða glær. Ég náði næstum því að klára allt. Í gærkvöldi tók ég mér loksins pásu til að fara í sturtu og skola af mér mygluna. Ég mætti svo eldsnemma í skólann í morgun, skrópaði í Postcolonial Studies (sem er slæmt, því ég er ekki alveg með á hreinu hverjar kröfurnar í þeim kúrsi eiginlega eru) og fínpússaði 32 bls. fyrirlesturinn minn. Fínpússið gerði það að verkum að glærurnar urðu 42. Úbbs.

Svo mætti ég í þýðingarfræði eftir ljúfan hálftíma af afslappelsi. Í þýðingarfræði fékk í nett sjokk. Tímarnir eru yfirleitt á dönsku, sem er í sjálfu sér ekkert hræðilegt, meira bara svona óþarflega flókið en þó skiljanlegt, en mér finnst ég vera svona nokkuð vel með á nótunum. Well, I thought wrong. Ég fékk til baka verkefni sem við skiluðum síðustu viku með vægast sagt hræðilegri einkunn. Ég meina hærðilegri. Ég meina svo hærðilegri að annað eins hef ég aldrei ALDREI nokkurn tímann séð á mínum skólaferli (sem betur fer gildir hún ekki neitt... ). Og af hverju fékk ég svona lélega einkunn? Nú - af því að danskan mín var ekki nógu góð! Ég var sem sagt með stafsetningar- og málfræðivillur sem ég sá ekki sjálf og hafði ekki vit á því að láta lesa verkefnið yfir fyrir mig - hélt í einfeldni minni að það væri bara ágætt - og það dró mig svo mikið niður að annað eins hefur ekki sést síðan árið sem olían fraus.
En þetta hlýtur að vera eitthvað akademískt met. Klúðra verkefni í enskunámi því að danskan var ekki nógu gott. Chaucer hlýtur bara að missa kjálkann ofan í kókópeffsið sitt við svona tíðindi.
Þannig að núna er ég að fara á stúfana að kaupa mér eins og handfylli af orðabókum, finna heimasíður með slanguryrðakennslu í dönsku og er að íhuga að sitja dönskunámskeið í skólanum mínum - til þess að ná áfanga í enskudeildinni.

Ef það er ekki afbakað þá veit ég ekki hvað. Tek við reynslusögum yfir tebolla.

Svo var komið að stund sannleikans. Ég settist niður í næstu stofu, enn í öngum mínum yfir þýðingarfræðihelvítinu og nokkuð hoppuð upp af kaffíni, og reyndi að flytja fyrirlestur. Fyrstu glærurnar voru frekar mikið klúður, finnst mér. Ég náði þó takti, sem ég geri yfirleitt alltaf, og var farin að tala nokkuð ágætlega svona um og upp úr miðju. Kennarinn virtist líka vera ánægður. En ég meina - ég las helvítis 1000 blaðsíður á ólympíuhraða.
Komst ég svo ekki að því eftir fyrirlesturinn að þessar 1000 blaðsíður þurftu ekki að klárast endilega fyrir fyrirlesturinn minn, heldur fyrir einhverja ákveðna dagsetningu í nóvember. Góð, Edda. Kennarinn var búinn að pósta bókalista og sem betur fer voru alveg 3 af bókunum sem ég las á þeim lista, en ég gæti þó þurft að lesa tvær í viðbót. En ég er þó búin að sýna það og sanna að it can be done og komdu bara með þessar litlu sætu tvær bækur í viðbót, ég tek þær í nefið í hádegismatnum mínum! Bring it on!

Núna er ég því komin í námsverkfall og sit hérna að glápa frá mér vit og rænu. Er að vinna upp það sem ég er búin að missa af undanfarið í öllum helstu þáttunum - Gossip Girl, House, Big Bang Theory, How I Met Your Mother og ANTM, to name a few. Heilalaust og gott - ég er búin með hugsanaskamtinn minn fyrir næstu vikur takk fyrir pent.

Ég fékk mér ný gleraugu um daginn. Þau eru töffuð og voru líka nokkuð ódýr, svona miðað við aldur. Fékk aldursafslátt skiljiði. En einn galli er á þessum annars fínu gleraugum - þegar ég er með þau líður mér eins og ég sé drukkin. Útjaðar sjónsviðsins beygist og beyglast og bugðast eins og ég sé búin að innbyrða einu vodkaskoti of mikið. Ekki nóg með það, heldur þarf ég að einbeita mér svo þegar ég er með þau, bara til að sjá rétt, að ég fer að heyra illa í kjölfarið, kipra saman augun og labba eins og fáráðlingur. Svo spyr maður sig afhverju fólk með gleraugu sé alltaf svona skrýtið.. En needless to say þá ætla ég að fara með gleraugun niður í Synoptik aftur eftir helgi og athuga hvort það sé ekki hægt að leiðrétta þetta eitthvað. Veit ekki hvernig fyrirmynd ég verð fyrir aumingja Freydísi ef ég haga mér eins og heyrnalaus róni svona alla daga og það fyrir hádegi.

Jæja, House bíður. Ég ætla að svara kallinu.
Góðar stundir.

Knús í hvert hús
EddaK
- enskunemi sem er lélegur í dönsku...

noreply@blogger.com (EddaK) — Mon, 28 Sep 2009 18:48:00 +0000

Á meðan kallinn gengur frá eftir matinn ætla ég að pára niður nokkrar línur, bara svona til þess að gera það.
Ég ætla að kynna hann fyrir True Blood núna seinna í kvöld - Freydís á svo bágt með tanntökuna sína að öll fögur fyrirheit um lærdóm verða hreinlega að víkja fyrir þessum stórskrýtna vampýruþætti. Ekki kvarta ég, allt sem slær raunveruleikanum á frest þegar maður er svona þreyttur í hausnum er gott í mínum bókum :)

Við erum búin að fá Yota til okkar og hafa hann í heila viku. Við erum búin að rúnta hingað og þangað um Köben með honum og fengum lánað GPS tæki okkur til halds og trausts fram að jólum - væri leiðinlegra að villast á leiðinni í Bakken og enda óvart í Belgíu - eða er það ekki?

Ég er svo að fara að heimsækja nýbakaða mömmu á morgun! Hún María Anna vinkona úr kórnum eignaðist litla sæta stelpu 27. júlí. Það er svo langt síðan ég hef haldið á svona litlu beibí, þetta á eftir að vera stórfurðulegt. Minn litli skæruliði er svo fjandi fyrirferðarmikill - hún er farin að standa sjálf, borða sjálf, tala á milljón, skríða enn hraðar, leika sér með dótið sitt eins og sannur atvinnumaður og lærir liggur við eitthvað nýtt á hverjum degi. Svo ryðjast svoleiðis fram úr henni tennurnar og hún er núna komin með 10- það komu 5 á einni viku, takk fyrir og bingó, þar af 3 sömu helgina og 2 jaxlar sama korterið! Það er 100% aukning gott fólk. Eitthvað er þetta að hrjá hana núna greyið því hún átti voða bágt hérna í kvöld - vonandi koma tönn 11 og 12 ekki báðar í einu líka, nógu mikið er á hana lagt samt.

Jæja, nóg í bili - nóg að gera á morgun; CrossFit klukkan 10 og svo keyrsla með lítinn tanngrís klukkan 14!

EddaK
-safnar vetrarforða

noreply@blogger.com (EddaK) — Sun, 20 Sep 2009 12:05:00 +0000

Ef tré fellur í skóginum, en enginn sér það, var það þá nokkurn tímann til?

Einu sinni blogguðu allir; allir áttu netrúnt sem náði yfir handfylli af bloggum og fólk tjáði skoðanir sínar um það sem aðrir höfðu skrifað skýrt og skorinort, höfundinum og lesendunum til gagns (og stundum ógagns). Lesandinn fékk einstaka sýn á það sem var að gerast hjá viðkomandi höfundi, hvaða hugmyndir og skoðanir hann hafði og oft hvaða væntingar hann hafði, þó að slíkt væri oft ekki sagt berum orðum. Bloggið var jafn sjálfsagður vettvangur til að spjalla og vera með skoðanir eins og næsta kaffihús. Síðan hættu allir að nenna þessu bloggstandi - höfundar sem og lesendur gufuðu upp, eða færðu sig yfir á moggabloggið þar sem allt er leyfilegt.

Ég er búin að blogga síðan 2002 og síðan 2002 hef ég þrifist á því að einhver nenni að lesa hvað ég skrifa, að einhver hafi áhuga á því sem gerðist hjá mér einn myrkan nóvembermorgun þegar ég missti af strætó, eða síðsumarsdag þegar sólin blindaði mig og ég labbaði á hurð. Eða eitthvað svoleiðis. Ég þreifst á viðbrögðum, feedbacki á vondri íslensku, frá fólki sem ég þekkti eða þekkti ekkert, og því meira feedback sem ég fékk því fleiri færslur komu frá mér. Ég fór því sjálf að lesa blogg og skrifa athugasemdir við færslur, passaði upp á það að slóðin af blogginu mínu væri örugglega með, og stólaði á það að etiquette bloggheima myndi sjá til þess að kommentin myndu aukast á mínu bloggi þegar fólk færi að svara mér - svona eins og þegar maður var lítill og vildi fá sendibréf og var sagt að til þess að fá bréf þyrfti maður sjálfur að skrifa bréf. Auðvitað er það brengluð rökfræði, ef maður hugsar út í það, því að kannski er einhver annar sem lifir samkvæmt nákvæmlega sömu hugmyndafræði sem sendir manni bréf í von um að fá svar og þá er maður kominn með bréf án þess að hafa skrifað eitt sjálfur. Skilurðu?
Svo þurfti að seðja skrifþörfina og ég þurfti alltaf meira og meira feedback til þess að vilja halda þessu áfram. Á suman hátt var ég og er eins og fíkillinn sem þyrstir alltaf í meira, en á annan hátt meira eins og hérinn sem gefst upp þegar á móti blæs. Kommentunum fækkaði og þá fækkaði færslunum og þá fækkaði kommentunum ennþá meira og færslunum sömuleiðis. Svo fór ég að auka aftur við færslurnar til þess eins að uppgötva að lesendurnir voru allir farnir. Hættir að lesa blogg, allir farnir á Facebook. Og núna engin blogg til þess að skrifa athugasemdir við og kannski veiða sér eina sjálfur, ónei. Núna er bara hægt að uppfæra statusinn á Facebook og benda þá á sjálfan sig.

Mig hefur alltaf langað að hafa mikla traffík á síðunni minni, en á sama skapi vil ég ekki 'auglýsa' síðuna mína heldur. Mig langar til þess að skrifa bók og fá hana útgefna en ég vil heldur ekki sjálf senda handrit á útgefendur. Mér finnst það næstum því eins og að standa á fjölförnu torgi og kalla yfir mannfjöldann 'sjáið mig! Ég er fyndin, það sem ég hef að segja skiptir máli, ég á það skilið að fá lesendur og mér finnst að það ætti að vera þú! Sjáið mig!'
Þegar öllu er á botninn hvolft þá vil ég kannski fá eitthvað fyrir ekkert - ég vil fá athugasemdir sjálfkrafa án þess að auglýsa - ég vil uppskera án þess að sá.
Ef ég væri með heimasíðu með einhvers konar varningi myndi ég ekki hika við að auglýsa, en að auglýsa það persónulega sem gerist inni í höfðinu á mér sem ég set svo á blogg sem allir eiga að geta lesið (þvílíka þversögnin hérna) - það finnst mér bara eitthvað off! Call me crazy.

Kannski er það út af því að ég er ekki að skrifa um neitt merkilegt, þannig. Ég er bara að skrifa um mig, og ég er bara þekkt stærð hjá handfylli af fólki. Það eru til óteljandi mörg 'ég' þarna úti sem öll eiga sinn eigin hóp og sitt eigið líf og þau 'ég' er ég heldur ekki mikið í að lesa, því ég þekki ekki viðkomandi. Því er það í sjálfu sér ekki svo undarlegt að fáir lesi persónuleg blogg - þau eru bara viðkomandi þeim sem þekkir höfundinn.

Hins vegar eru alltaf þessar síður sem trekkja að óteljandi lesendur að því er virðist án þess að hafa mikið fyrir því, síður sem fólk á sem skrifar um sig eða málefni sér viðkomandi, en á þann hátt að allir nenna að lesa. Tónninn er hins vegar ekki jafn persónulegur og það finnst mér heldur ekki alveg jafn skemmtilegt. Ég er því í töluverðri klípu hérna. Annað hvort að skrifa eitthvað um mig og mitt líf frá hjartanu, geta lesið yfir það síðar og rifjað upp mitt líf með færri heimsóknum, eða taka sjálfið frá meira og meira, auglýsa mig og fá meiri traffík, en lesa svo yfir allt saman löngu seinna og vita ekkert hvað ég var að gera.

Kannski er lausnin bara sú að reyna að aðskilja hvoru tveggja. Nota einn vettvang sem skrásetningu á lífinu og annan vettvang sem ritvöll fyrir augu allra - sem þá þarf að auglýsa. Úff.

Í ljósi þess hef ég stofnað hliðarverkefni fyrir skáldskap og ritgerðir - www. smasogur.wordpress.com . Ég er búin að setja tvær færslur inn; eina ritgerð á ensku og eina smásögu á íslensku. Ég er með aðra sögu í bígerð sem ég hef hugsað mér að hafa sem framhaldssögu og gæti orðið svolítið skemmtileg. Ég vona það að minnsta kosti.

Þegar öllu er á botninn hvolft þá er ég hræddust við að gleymast. Ég vil ekki vera tréð í skóginum sem féll og enginn sá, ég vil vera tréð í skóginum sem blómstraði og gaf af sér, sjálfu sér og öðrum til ánægju. Mín leið til þess er að skrifa og ég vil að sem flestir njóti.
Nýtur þú?

noreply@blogger.com (EddaK) — Fri, 18 Sep 2009 08:46:00 +0000

Daglegt líf númer milljón

Ég er í skólanum. Tíminn byrjar eftir korter samkvæmt stundaskrá, hálftíma samvkæmt akademíska korterinu sem fyrirlesarar gefa sér - í orðsins fyllstu merkingu - til að slappa af, safna sér saman og dúlla sér áður en tímarnir byrja.

Ég er að fara í Shakespeare tíma í dag. Ég hef aldrei verið í kúrs með jafn löngu nafni, en kúrsinn heitir nákvæmlega

“So much against the mettle of your sex,/So far beneath your soft and tender breeding...”: Shakespeare’s boy heroines."

Augljóslega get ég aldrei munað allt námskeiðisheitið, þannig að þegar ég fer í tíma þá er ég einfaldlega að fara í Shakespeare tíma til að vera ekki að flækja málið frekar fyrir fólki sem þarf að hlusta á mig.

Ég er ekki farin að kynnast neinum í nýja bekknum mínum - þriðja bekknum á jafnmörgum vikum - enda ekki búin að fara í neinn nafnaleik ennþá ;) Vonandi fer þetta að gerast, ég sé ekki alveg fyrir mér að vera ein að rogast með mitt pensúm, eigrandi um skólalóðina. Sem betur fer get ég enn talað við 'gamla' bekkinn minn og þau eru öll jafn æðisleg alltaf :)

Núna er komin helgi. Ég elska helgar. Ég þarf reyndar að læra helling í málfræðinni, hún er svo snúin, en plönin þessa helgina eru ekki af verri endanum: Stórþrif á íbúðinni (insert happy dance), saumó eða kaffó með Supriyu og lítið miniferðalag með ástinni minni og unga. Við ætlum með lest að heimsækja Virum, þar sem Bjarni bjó þegar við hittumst fyrst, og taka með okkur nesti og nýja skó og trítla þarna um hálfan dag eða svo. Svo fer ég í CrossFit á sunnudagsmorguninn. Ég elska Crossfit. Það er frábært. Ég er að byrja 3 vikuna mína núna og ég er farin að sjá árangur :) Hef ekkert vigtað mig eða mælt í 2 vikur núna, en ég finn að mér LÍÐUR betur, og það er sá árangur sem ég vil sjá! Allt annað er bónus. Það hlýtur samt að vera ansi skondið að sjá mig þarna með ólympíska lyftingastöng með varla neinni þyngd, en það kemur! Ég bæti mig í hverri viku hvað varðar þyngdina sem ég lyfti og það er líka allt sem ég vildi sjá.

Lífið er gott núna.

Litla músin mín er yndislegust og duglegust, og maðurinn minn er fallegastur, bestur, þolinmóðastur og skilningsríkastur. Það er gott að vera til í dag.

EddaK

- Í góðum farvegi

noreply@blogger.com (EddaK) — Tue, 08 Sep 2009 20:48:00 +0000

Ups and downs...
So, there I was, during orientation week at school, happily fingerpainting, playing namegames, babbling on in Danish and trying to get to know my classmates, only to find out today that I have to migrate to the 3rd term no later than now and show up for every class from here on in - oh yes, there's an attendence requirement. The only thing besides the fingerpainting that made me feel that I was back in playschool, or poss. elementary school was precisely that little clause - attendence requirement. But hopefully that'll guarantee that I'll learn something. And now I get my B.A in 2 years instead of 3 (assuming, rather arrogantly, that all will go according to plan), which is great.

I had the most supremely awful day yesterday. Sadly. It started well, with a kick-ass training at Crossfit, but it was just steep downhill from there. I felt like I needed a parachute at one point. My time was wasted over and over again, I went to places where I needn't have gone and during most of the process I was left hungry and tired, and reminded that even though some of the less-than-entertaining events of the day weren't my fault, others were. There's nothing worse than dissapointing yourself.

But I got my new courses today and even though I'm already behind and some of the books have sold out, I'm happy as a camper (apart from missing my classmates, some of which were on their way to becoming good friends). I'm doing Grammar, which honestly scares the living daylights out of me since that was the subject I parrot-learned there back in the day. I'm also doing Postcolonial studies which are promising, a course on Shakespeares male heroines (if you're confused by that title I was too, until I read the course description and it makes sense - really), a course on the effects two world wars had on Britain in various social and cultural aspects, which sounds great, and then a translation course which is scary as hell, but will be extremely beneficial!

But enough about school-for now.

We celebrated Freydís's first birthday on Saturday (she acctually turned 1 on the 2nd). I had a grand master-plan for making all sorts of culinary masterpieces and my piéce du resistance was to be a chocolate cake shaped like a pony, with frosting to highlight the features of said small horse. Well, attempt one was a total fiasco. I call it freestyled chocolate cake, because it was so far of the chart it almost came back on on the other side. It didn't sit right, it came out of the form in pieces - but it tasted great. However, I didn't quite feel like covering the broken down horsey in delicious icing, so I made another batter at breakneck speed, feeling like I should've gotten a speeding ticket or something in the process. But it was utter perfection, right until I put the bloody frosting on. I'd made 3 different-coloured frostings. The white was perfect, but the pink and blue were runny and weird, so instead of a graceful pony, gracefully gallopping along the lengths of my dining table, I had a white blob with indestinct, runny, pink and blue features, mysteriously blending in with the white. Luckily, I saved face with some decorations out of a packet. Phew.

I also have a fun cup cake story, but for the full, exciting details, go to Freydís's webpage. I get a feeling I'm speaking too much 'Housewife Weekly' for the people who stumble in here.

So. Back to the fingerpainting. Yes, I'm serious. I fingerpainted at University. But it all served a greater purpose. My X-class (cry) had the job to select a themesong and create costumes and a skit, meant for performance at the Faculty Orientation Party last Friday. After some very democratical elections, where each class member got 2 votes (1 more than you get at General Election, so I was thrilled), we selected The Clash's London Calling, and had a giant master plan for splitting the group up into Punks and Coppers and planned a great big riot on stage, blending cleverly in with the audience. And so we got to work and fingerpainted our arses off. Of course, all this happened in Danish so I wasn't all there all the time, but I did my best. Then on Friday, I went to the before party armed with a packet of smokes, a couple of beers and my décored tee worthy of Hermés and decided to go and have a good time. And it was great. Even though I didn't understand half of it and probably looked like a complete arse staring vaguely into nothing with a fixed smile on my face. And the performance - well, it was epic. Mostly it must have looked like a bunch of rioteers throwing empty milk cartons around rather aimlessly with some coppers trying to do something about it, but it did earn us 2nd place in the competition. Good times.

So now I've just finished reading up on Commonwealth Literature and Postcolonial Literature and feel like I have something to show for my day, which is what I've missed lately. I'm also looking at the big pile of books I've acquired over the last couple of days and have to admit that I really don't want to return any of the books that I bought for 1st term! I seriously want them all and think theyr'e all terribly interesting and irreplaceable and what not. But I have to return some, or I won't be able to afford the absolute tidal wave I must acquire for my acctual courses. Bloody bloodies.
So, over the next couple of weeks I'll be seen around campus at KUA, carrying heavy bags around, nose in a book, trying to catch up. If you want to go for coffee, give me a hollah!

Until next time,
-EddaK

noreply@blogger.com (EddaK) — Wed, 26 Aug 2009 10:55:00 +0000

Að vakna til lífsins

Ég hef aldrei áður upplifað það að hafa ekkert til að skrifa um. Sannleikurinn er samt sá að ég er búin að veraí einhverjum doða undanfarið og lifað lífinu frá degi til dags, alltaf sama rútínan, alltaf sami doðinn yfir heilanum. Ég er ekki búin að nota hann svo lengi, sjáiði til, og þá dettur maður úr æfingu!
En þetta stendur til bóta, skólinn byrjar á mánudaginn. Ég er hins vegar orðin 25 og verð því að gera ráð fyrir því að viðbragðstími allur hafi lengst ... ellikerling er vægðarlaus ;)

Mér hefur liðið síðustu daga eins og allar tilfinningar mínar séu ein, bein, fullkomin, lárétt lína. Það eru engar öfgar í hvoruga áttina, hvorki upp né niður. Þær eru bara eins; engin rosaleg ástríða og engin rosaleg reiði. Ég bara er. Þetta er mjög óþægilegt. Ég er ekki vön þessu. Ég fór að pæla í hvers vegna ég gæti verið á svona emotional lock down og þá datt mér í hug munstur í lífi mínu:
Margir þeir vinir sem mér þykir vænt hafa á einhverjum tímapunkti yfirgefið mig á einvhern hátt. Sumir fóru til útlanda og sumir fóru út á land, sumir eignuðust kærasta / kærustu og sumir bara fjarlægðust. Ég er hætt að leyfa sjálfri mér að finna - svo ég verði ekki sár. Sumra sakna ég greinilega meira en ég vil viðurkenna, því þeir fá sér útrás í draumum og skilja eftir gapandi sár sem þarf að gróa hratt á morgnana, svo tilfinningarnar geti haldið áfram að vera í beinni línu sem breytist ekkert.
Að vera tilfinningalega einsleitur gerir heldur ekkert gott fyrir heimilislíf og samband, eins og gefur að skilja. Ég verð að redda þessu!

Annars sit ég núna í kaffiteríunni á Svarta Demantinum í Köben að skrifa bókina mína. Já, bókina mína. Loksins byrjaði ég aftur í gær, eftir allt of margar vikur í doða og kreatívum drunga. Ég er með playlista í eyruum sem ég setti sérstaklega saman fyrir skriftir og innblástur og þetta virkar bara svona helvíti vel. Strax komin með 11 A4 blaðsíður, þannig að þetta mjakast allt í rétta átt. Ég er að leyfa sögunni að flæða út án þess að ákveða of mikið og njörva mig þannig niður. Mig langar að sjá í hvaða átt hún þróast. Í aðra röndina langar mig mikið að skrifa ævintýrasögu en í hina röndina langar mig líka að skrifa um eitthvað sem ég þekki vel. Það verður fróðlegt að sjá hvernig þetta blandast.
Ég hef einn og hálfan tíma þangað til ég þarf að sækja dóttur mína, litla snillinginn, á leikskólann sinn. Elsku barnið mitt.
Hluti af þessu tilfinningafrosti síðustu vikna er líka að mér finnst ég svo ónauðsynleg. Ég vinn ekki fyrir neinum peningum, aðrir passa barnið mitt og sjónvarpið sér um skemmtiatriðin á kvöldin. Ég er obsolete, gæti alveg eins verið bara undir sæng allan daginn. Ég bind miklar vonir við skólann...

Jæja, þetta órökrétta röfl í mér er búið í bili, ég þarf aftur að komast í bloggform!

Kem með almennilegar fréttir bráðum fyrir lesandann minn :)

EddaK
- hugsi

noreply@blogger.com (EddaK) — Fri, 10 Jul 2009 17:36:00 +0000

#1.329

Já, svona mikið af vitleysu liggur eftir mig - 1.328 aðrar færslur. Síðasta árið hefur þeim eitthvað farið fækkandi samt, en við bætum úr því samt sem áður.
Allt heilsuátak fór í fokk eftir Hróarskeldu.
Já ég ætti kannski að byrja á því að segja frá því að ég fór á Hróarskeldu! Ég fékk mér föstudagsmiða og var í tæpan sólarhring að veltast um í hlandmettuðu ryki í baðhita og skemmti mér vægast sagt konunglega. Ég sá NINE INCH NAILS spila sem var alveg rugl meiriháttar. Þeir tóku 3 af mínum uppáhalds lögum og ég hneig næstum því niður, ég varð svo veik í hnjánum þegar ég heyrði þau (og nei, ég var bara smá drukkin... ). Ég gisti svo í tjaldi í fyrsta sinn síðan árið sem olían fraus, eða 2003 til að vera alveg nákvæm, og fílaðiða!

En já, átakið fór bara ofan í vasa á meðan á Hróa stóð. Lágpunkturinn var klárlega síðasta miðvikudag, þegar ég borðaði snakk bæði í morgunmat og hádegismat. Ég skil ekki alveg hvað er að mér, ég á að heita fullorðin manneskja og eins og allir vita gera fullorðnir aldrei neitt ábyrgðarlaust eða óhollt (haha). Ég refsaði sjálfri mér fyrir þetta athæfi með því að borða ekkert fyrr en í kvöldmatnum þann daginn og fara í extra langan hjólatúr ásamt labbitúr ... en allt kom fyrir ekki. Líkaminn refsaði mér heiftarlega með því að planta tveimur djúsí og sársaukafullum vinkonum sitthvorum megin við mitt annars fagurlega formaða nef. Áts. Núna erum við svo með heimsókn yfir helgina og það er auðvitað mikið borðað, og svo kemur mitt ástkæra bleika villidýr í nokkurra daga heimsókn á þriðjudaginn og þá verður örugglega enn meira borðað. Hápunkturinn verður svo á fimmtudagskvöldið þegar við förum á Harry Potter í bíó og ef sú sýning verðskuldar ekki eins og einn popppoka þá veit ég ekki hvaða sýning gerir það!

Ég veit það ekki, kannski er óraunhæft að horfa á lið eins og Madonnu og Jennifer Aniston sem eru 50 og 40 ára og skjóta flestum tuttuguogeitthvaðára stelpum ref fyrir rass þegar það kemur að því að vera í góðu formi, en mig langar líííka... á bara aðeins erfiðara með að sætta mig við að þá má maður ekki gera gloríur eins og borða snakk í morgunmat... En þetta kemur hjá mér. Einn daginn. Kannski þarf ég að bíða þangað til ég verð 40 til að vera í formi lífs míns, en ég er það ekki þetta sumarið. Hnuss.

Jæja, þrumur og eldingar hér... eilíflega spennandi. Set endapunktinn hérna kvígurnar mínar.

EddaK
- Back baby!

noreply@blogger.com (EddaK) — Sun, 28 Jun 2009 20:36:00 +0000

Try this - I dare you!

Four songs you can never sing consecutively:
The Dallas theme song
The Indiana Jones theme song
The Mission Impossible theme song
The Superman theme song.

Don't believe me?

Try it!

Otherwise all is well. Crawling baby now stands up along objects such as the hoover, her father's legs and the sofa cushions. The natural progression of things I suppose.

Got a killer idea for a film, might really need to write this one. I mean, the world will truly benefit.

And you know you're ready to make a difference in the world when you can hum the aforementioned songs without taking a break in between to think. That means true art runs in your veins.

Har.

Hugs
EddaK - artistic.

noreply@blogger.com (EddaK) — Sat, 20 Jun 2009 06:49:00 +0000

Absent...

My absense of late can be explained by a)the lack of a proper internet connection and b) the lack of feeling like sharing anything at all.

But lo, we have arrived in the land of beer and red hot dogs. The land of Tivoli and the Little Mermaid. And I've been indoors most of the time.
Granted, I've seen Ikea (but then again, who hasn't) and gone down town a couple of times, had one brief outing in the neighbourhood park and had one long walk between districts with the little one. Quite a lot you might say, but during 10 days it's not so much.

The flat is great, now we are just eagerly waiting to have the resources to furnish it properly. But I can tell you, that not having either a coffee table or dining table really makes you have to be creative when it comes to eating supper in front of the telly. Many different positions have been fabricated for this affair, but the classic 'eating-with-plate-on-lap' maneuver seems to be the winner. Terribly exciting. Missing photographic evidence, though.

The little one started crawling, so the peace is out. She also managed to get a cold, bless her, so she's been indoors most of the time. When I think she's getting better I've ventured on a small outing with her, but she's never better... She's getting pretty irritated, having to be cooped up in the flat with mum dearest all the live long day, but hopefully she'll get better soon.

In the meantime, I'm fashioning new ways to make porridge exciting and have found that maple syrup for me, and babymilk, cinnamon and apples for her seem to do the trick.

Oh, I did manage to go see a James Morrison concert in Tivoli the other day. I'm not really a fan, since this is not my type of music, but it was fun. I went with my friend and we were easily the oldest ones in about a 10 metre radius ... or well, I was at any rate, she's a little younger than me ;) But the kid rocked on stage, good stage performers are rather rare to happen upon in this age of lip syncing, so that was a pleasant surprise.

Now I'm contemplating whether to buy a ticket to Roskilde festival for the full 5-day experience or just the Sunday concert. I'm broke at the moment and tickets rate at about 1700 DKK which is plenty, so I think I'll just go on the Sunday. I'll miss Nine Inch Nails on the Friday then, which will SUCK, but to be honest I just can't imagine spending all that money for a festival ticket ... We'll see, though.

Well, my magical porridge-making skills are needed, child starting to complain.

Later
EddaK

noreply@blogger.com (EddaK) — Thu, 04 Jun 2009 09:30:00 +0000

The World is So Big

OK, I know that seems like an obvious statement right there, but have you acctually thought about it? I mean, really thought about it?

In terms of geography, no one's surprised. It's huge. Bigger than my backyard (obviously). But in terms of people, how you live your life, what you get to see - it's bewildering.

My world is relatively small. I know a handfull of people, have heard of some more people, seen a bit of said world and yet, every time I notice something stupid, like someone getting a thousand followers a minute on Twitter, it hits me smack in the face that the world is so much bigger than we realize.

I live in a city of what, 120 thousand people. It's a relatively small number, considering. But the chances of seeing the same face twice in a crowd are slim to none. Seriously. There are people I haven't seen since I graduated from elementary school 9 years ago. And yet, we are talking of a rather monotonous city. There's one centre of town, 2 malls and a handfull of big main roads. Everyone in the city goes to these places on a regular basis. And yet. And yet. Which leads me to believe that this huge world is just a series of coincedences, chance, luck, bad luck and what have you.

In this big place, the World, you have to realize that you're not the only one calling the shots in your own life. Everything depends on everyone else, and in a place of 6 billion (and counting) that counts for a lot.

Let's say that I decide, on a whim, to go out for a drive today. I get in my car, buckle my seatbelt, and all of a sudden I remember I forgot my phone in the flat. I rush out of the car and go up to get the phone. Meanwhile, a red car drives by, a little too fast.
I get in the car again and start driving. On my way, I come across a car accident. The red car smashed head on into an unsuspecting driver, causing a fatal accident. That could have been me.
The resulting accident, the reason people are now dead, is a factor of many things. Firstly, I didn't drive off when I first started my car - that could have been me in that accident. If I'd left any sooner, it probably would have. Secondly, the driver of the red car made the choice of going driving, and made the choice of driving too fast. Thirdly, the driver of the third car perhaps forgot to check his mirrors, or was preoccupied, or doing nothing at all, when the red car lost control. And the third car might even have been changing lanes as a direct result of what someone else decided. Which in turn happend because yet another person decided yet another thing. What a chain reaction. A chain that goes on all over the world. Step on a butterfly today...

Everything depends on everyone else. It's a bloody miracle we all manage to survive throughout the day, when nothing that happens to us is exactly and only up to ourselves.

It's like watching long threads tangling in the wind. Some will get intertwined, some will get frayed and some will break free. Every so often someone comes along and roughs up the threads, sending catastrophe or exultation to each individual.

So big.

What have you decided to do to day?
Think about the consequences - in a wider context than you're used to. You might get carried away.

EddaK
- Decided

noreply@blogger.com (EddaK) — Mon, 01 Jun 2009 22:36:00 +0000

Ég lærði nýtt orð í dag.
Friluftsbad.

Það þýðir útisundlaug!! Vissi ekki að svoleiðis þekktist einu sinni í Köben, en það er ein slík um svona 2.5 km frá okkur. Hresst það!

Bjarni er farinn út og það er víst baðhiti í Kóngsins. Gott að hann er nauðasköllóttur eins og nýrúin rolla þessa dagana, þessi elska. Hann kíkti svo upp í íbúð í fyrsta sinn áðan, hringdi í mig í banastuði og lýsti öllu fyrir mér og sparaði allsendis ekki magnþrungin lýsingarorð í mið - og efsta stigi stibeygingar. Sem dæmi, þá er fataskápurinn inni í hjónaherberginu stærri en sá sem við vorum með á Eyrarsundsvegi. 'Nuff said. Hlakka mjög til að berja herlegheitin augum.

Ég er skipulögð. Það er mér mjög eðlislægt að vera skipulögð. Og búa til lista. Og gera plön (sem standast ekki alltaf). Fjárhagsplanið fyrir næsta vetur, sem er búið að vera að malla síðan í mars, er svo gott sem tilbúið - núna þarf bara að fylgja því, sem er jú allt önnur ella. Ég er líka búin að búa til óteljandi lista um þessa blessuðu flutninga - núna síðast um búðir og þjónustu í næsta nágrenni við margumtalaða íbúð. Listinn er ansi hreint ágætur.
Ég er líka búin að búa til lista yfir hvað mömmur í fæðingarorlofi með litla grísi í eftirdragi geta gert í Kóngsins og þá jafnframt hitt aðrar mömmur sem eru líka með litla grísi í eftirdragi. Svo er ég búin að búa til óskalista inni á H&M síðunni, sem er vitaskuld bráðnauðsynlegt. Svo er ég að semja lista í huganum um hverju ég ætli að pakka fyrst og svo er ég búin að ákveða hvernig ég mun haga því að pakka niður í handfarangurinn (tölva og barnamatur er banvænt kombó) og hvernig ég ætla að fara að því að leggja af stað út á flugvöll klukkan hálf fimm að morgni með lítinn grís sem fílar ekki að láta vekja sig.
Sem sagt, allt planað.

Spyrjum að leikslokum.

noreply@blogger.com (EddaK) — Thu, 28 May 2009 13:02:00 +0000

Change of plans!

Erum ekki að fara til DK 30. júní eftir allt saman. Stundum breytast hlutirnir bara og ekkert við því að gera annað en að aðlaga sig að breyttum aðstæðum.

Við erum samt að fara! Dagsetningarnar færðust bara.

Færðust bara fram, það er að segja.

Bjarni fer næsta sunnudag. Ég og Freydís förum 9. júní.

Bjarni var búin að vera með vinnu í sigtinu en óvíst hvort að hann gæti fengið hana. Við vorum samt búin að búa okkur undir það að geta stokkið af stað með litlum fyrirvara og búin að koma búslóðinni svona að mestu í flutningshæft horf. Svo fær hann símtalið á mánudaginn um að hann geti bara keypt sér flugmiða út og við höfðum sem sagt um 24 tíma til að koma öllu saman og niður í Samskip, en þeir loka fyrir móttöku búslóða klukkan 16 á þriðjudögum.

Við tækluðum þetta svo KEPPNIS. Erum svo fullorðin - killer team ég og Bjarni.

Á mánudagskvöldið var Bjarni í því að bera búslóðina sem var hjá tengdó niður í bílskúr svo hún væri gúdd tú gó þegar við kæmum með vörubílinn daginn eftir. Á þriðjudagsmorguninn hentum við öllu niður í hol hérna sem á annað borð átti að fara í skipið. Við vorum sveitt og falleg, bæði með ljótuna fyrir allan peninginn, og barnið ekki á því að gefa foreldrum sínum vinnufrið (and why should she?) þannig að Amma Kiddý kom og sótti litla sólargeislann og tók hana með sér uppeftir svo við gætum klárað okkar dæmi í hvelli. Áfram sveitt, áfram subbuleg og áfram vinnandi alveg í átjánda gír tókst okkur að koma öllu flutningshæfu í horf. Svo brunuðum við og sóttum bílinn, Óttar meiraprófari kom og keyrði hann fyrir okkur, og brunuðum upp í Jóró. Og það var HLAUPIÐ. Við hlupum með kassa eftir kassa, sófaeiningu eftir sófaeiningu, dýnu eftir dýnu, úr bílskúrnum og upp í bíl. Þetta tók okkur held ég 20 mínútur sem hlýtur að vera algjört fjandans met, enda voru allir enn sveittari og fallegri eftir að þetta tók af. Svo brunuðu Bjarni og Óttar heim og skveruðu draslinu þar í bílinn og á meðan fór ég niður í Samskip til að athuga hvort ég gæti gert eitthvað til að flýta fyrir. Svo var ekki.

Bjarni og Óttar voru komnir niður í Samskip klukkan hálf fjögur takk fyrir pent og þá átti eftir að raða öllu helvítis draslinu á bretti. Bjarni púslmeistari tók sig til og kom þessu á 2 bretti á viljastyrknum einum saman held ég bara - það var eitt sófahorn sem trónaði þarna heldur vafasamt efst á seinni pallettunni og sú leit út fyrir að vera bara skúlptúr á einhverju listasafninu heldur en beinlínis palletta stútfull upp í rjáfur af öllum okkar veraldlegu eigum.

Skrifstofan lokar klukkan 16:30 þarna í Samskipum og við áttum eftir að borga. Klukkan 16:27 hendist ég upp í bílinn, keyri þessa 300 metra að skrifstofunni og hleyp að hurðinni. BÆNG. Búið að læsa. Sem betur fer vissu þeir af okkur (vildu ekki missa af peningnum sjáiði til!) og það var önnur hurð sem ég gat farið í gegnum. Ég settist rennisveitt og eflaust afar illa lyktandi á móti greyið manninum sem var núna skikkaður í smá yfirvinnu að taka við greiðslu og tryggingu frá okkur og kom ekki í ljós að hann þurfti að púsla dálítið fyrir okkur. Við höfðum nefnilega fengið tilboð upp á flutning á 4.5 rúmmetrum og héldum að við værum að fara með svo mikið. En svo tínist alltaf eitthvað til og á endanum voru þetta 6.7 rúmmetrar. Við erum svo með SÍNE afslátt og svo fengum við smá auka afslátt ofan á það og greyið strákurinn mátti hafa sig allan við að græja þetta svo upphaflega tilboðið gilti, bara með auka rúmmetrum. Þessar tölvur vilja dálítið hugsa fyrir mann stundum nefnilega.

En á endanum gekk það og klukkan tíu mínútur í fimm komst hann loksins heim til sín í grill - og töluvert lægri upphæð á debetkortinu mínu eftir þennan aksjónpakkaða dag.

Svo var ágætis spennufall heima hjá tengdó um kvöldið - við föttuðum að við værum í alvörunni að fara eftir eitthvað "akademískt" korter og bara nokkrir dagar eftir á Íslandinu góða.

Núna erum við því að reyna að leyfa öllum að sjá Freydísi sem það vilja, bóka hittinga hér og þar um bæinn og plana hvernig best sé fyrir nýja móður að fljúga með 9 mánaða stýri í morgunflugi með enga kerru.

Skemmtilegir tímar.

EddaK
- you can call me maestro.

noreply@blogger.com (EddaK) — Sat, 23 May 2009 18:59:00 +0000

The Terror...

I am one of those people who doesn't seem to grasp what fashion is all about. At heart, I am very much against the fact that there are people out there who dictate what us, the commoners, get to wear in order to feel like an integrated part of society (assuming, that's what we want). There are trendspotters out there, fully employed by fashion houses, whose main job is to drink lattes in Europe and then try to predict what the mindless commoners will like next season, then report back to their bosses and make tons and tons of cash so they can buy an infinite number of lattes... and of course, next season's trends, which of course dominate the stock of all sorts of shops all over the planet.
Imagine if they'd tried to pull something like this in the middle ages. I can just see it - Lancelot trying on a new suit of armour and worrying about whether Arthur would be wearing the same at the Round Table - which, of course, would have been utterly impossible and required a swift wardrobe change. Bloody likely.

Only a very few years ago, we were at the peak of ridiculing what has been called 'the Dark Ages of Fashion'. There were 80's dances being held at various high schools around the western hemisphere, where people would be in good spirits the minute they stepped into their 80's outfits (side-ponytails firmly in place, headband and neon-colured jackets galore), no other kind of spirits needed to keep said good humour. We reminisced with horror, having fits of laughs when we saw photos of women with bushy hair, ankle-high Reebok trainers last seen in an at-home aerobic pamphlet with black-and-white photographs, along with spandex leggings, leotards cut so high up the leg you could practically see armpits peeking through and wild and loopy earrings designed to kill.

Oh- wait. I saw a girl dressed just like that the other day. Snap.

And the epiphany of said Dark Ages - the shoulder pad. And what do you know, they're making a comeback.

Well, I for one simply refuse. I will continue my self-imposed fashion retardness, blissfully ignoring this latest trend, which no doubt will make fashion moguls laugh right out loud when they see what the 'mindless commoner' will put on just to fit in.

I wonder, if I start wearing an acctual suit of armor down town, will it catch on? Or will I be one of those sorry examples shows like 'What not to wear' cast for their episodes... ?

EddaK
- stepping out of the dark.

noreply@blogger.com (EddaK) — Wed, 20 May 2009 22:13:00 +0000

Guilty Pleasures
I'm pretty sure that the definition of guilty pleasures would go something like 'something one does and secretly likes but would rather die than have other people find out about'.
Well, my guilty pleasures may not be spectacular, but they might surprise you. I'm not ready to die even though I'm posting them here; I just figure it could be an interesting insight for my reader out there.

Well here they come, my guilty pleasures:

Guilty pleasure no. 1:
- I secretly like Justin Timberlake. When I hear the music I feel like climbing up on table tops, Tequila firmly in hand, and dance dance dance. The beats just bring me back to a former self. This is very hard for me to admit, the self-proclamed rock-and-rollah, seeing as I would rather die than drive down town with my windows rolled down and Justin blasting from the speakers, but when the time comes for a night on the town, Opeth, SoaD, Tool or similar just doesn't cut it.

Guilty pleasure no. 2:
- E Television network. OhMyWord. Nothing sparks interest more than beauty queens crying over lost crowns, Playmates shagging 70-something year-olds, a plastic surgeon gone one too far or a unique insight into the lives of all the stars you feel like you should know anyway, because they're in the public eye so much. Oh, and nothing kills ego as much either. Everyone is bloody well gorgeous on that channel and makes me want to climb into bed in my sweats with a can of ice-cream (preferrably double cream...). But I guiltily watch anyway...

Guilty pleasure no. 3:
- Gossip websites. Damn it. I used to be so above reading gossip and I still really think it's tarty and hurtful, and that's why it's a guilty pleasure! I started clicking in when I found the Internet in its entireness (if that's a word) so excruciatingly boring that I had to find something else to refresh other than news sites with reports on devastating natural distasters, drugs, molestation and petty crime, blogs that were never updated, and generic mySpace accounts. Needless to say, I'm a PerezJunkie by now, and guiltily so. I would honestly like to be rid of this bad habit; I am a grown woman, mother, serious intellectual etc. but it's just so hard...

Guilty pleasure no. 4:
-Driving with my all time fav rock tunes at full throttle, windows slightly down, sunglasses in place, hoping to catch a red light somewhere along the way and seriously impress the driver of the next car with my music choice. Has never happened. When someone I would like to impress is acctually in the next car I usually don't have music, the tune I'm listening to inexplicably changes into one of Bach's Preludes (or what have you) or I spill something down my top. When I'm acctually on a red light with a perfect tune playing, the driver in the next car is an old lady who eyes my like I'm the embodiment of everything that's the matter with today's youth (I say 'youth', take with a pinch of salt.. ).

The slightly less guilty pleasures:
1:
Blogging. I enjoy writing, that's it. Even though blogging is oh so passé these days, it will come back. Just you wait. I might be wrinkly and gray before that acctually happens, but I'm biding my time. Just to say 'I told you so'.

2:
Having a fag when out on the town. And I don't mean an obviously homosexual man, but the smokeable kind. There's something about those little deathsticks that is necessary when out. Sucks that they banned smoking in bars. Makes me lose my cool. Seriously.

3:
Reading paperbacks that were never intended to be literary masterpieces. Case in point: Shopaholic. I mean, there's something fantastically pop-cultural about them, and since I'm not a big fan of pop-culture (in theory perhaps) you would think that I'd steer clear of that kind of literature and be seen with James Joyce's Ulysses or even The Complete Works of Shakespear, Chaucer, Faulkner and all of them in the same volume, but I just haven't progressed to that stage of literature yet (having read some, though, occupational hazard when being an English major). Mind you, I do find some people who talk loudly about the impressive books they've read to be ever so slightly condescending, fake, and just trying to impress for all the wrong reasons.

4:
Harry Potter and Twilight. Honestly. I just love adventure fiction and I refuse to grow up and read all the aforementioned important literature just because it's supposedly significant. I find my nerdy book series to be just as significant. I do wish that nobody else liked them though, I much prefer to like things no one else does, most of the time.

That concludes this rambling about guilty pleasures and slightly less guilty pleasures.
Best go park on the couch and read an isignificant paperback and have fun with it.

I do love being a nerd. Nothing guilty about that.

Thoughts, anyone? If you share, I'll tell you what the longest, monosyllabic word in English is. Because I know you're just dying to know.

Night night,
EddaK
-openly nerdy, guiltily normal.

noreply@blogger.com (EddaK) — Wed, 13 May 2009 18:23:00 +0000

Well we're in the hole now!

I have been suffering from amateur-writer's block lately. That has never ever EVER happened to me before. Usually, the words just flow. I suspect it is because I care more about the digital footprints I leave behind these days. You see, I have this website counter implemented in the background of this site, and I can see how people come through to my site. This week, the visitors were mostly people from around the world who had googled my name. I can't deny, I felt week in the knees, and not in the romantic, freshly-fallen-in-love kind of way, but the ohmygod-there's-a-creepy-stalker-following-me kind of way. Shite.

But the reason for this post, the spark for the free word-flowing if you will, was the Eurovision song contest. The first preliminaries were last night and as much as I think this contest is getting out of hand in the area of the rediculous, I always watch, Lay's sour cream & onion in hand. The songs were bad, OK, tolerable and completely horrible. And what do you know, we got through. Iceland acctually got through. When they started holding theses preliminaries, as opposed to cramming all 40-something nations together into one giant competition night, Icelanders as a nation were fairly certain that we would never ever get to migrate to the final competition night, and the popular opinion was that the Eastern block was to blame; that they'd formed some sort of voting 'mafia', only voting for their neighbours in the contest, no matter how rubbish the songs were etc. Needless to say, Scandinavians do exactly the same thing, and the rest don't really care enough to form conspiracy theories.
The explanation for Eastern Europe's dominance in the competition for the past few years may be as simple as they care enough to vote, and that neighbouring countries have similar tastes in songs.
But anyway.
Our representative, the cute-as-a-button Jóhanna (or Yohanna, to the rest of the continent) did admirably under pressure, did her bit flawlessly and came out on top. Of course, we all yelled when she got the final spot and now Eurovision-parties are being organised wherever there are Icelandairs and then beer close by.
Obviously, I'm no exception. Have managed to convince the grandparents to babysit the little tyke and off we go to the general bad-song merriment. Fantabulous.

The only drawback is that if this is the year we acctually manage to win, for the first time since we started competing in 1986 or 7, we won't be able to afford hosting the blasted event. We neither have the venue nor the resources.
If the unexpected would happen during this year of resession and financial betrayal, I suggest we move the competition to the Westman Islands and hold it in unison with the legendary Þjóðhátíð during the bank holiday weekend in August.
Why the hell not?

Lastly, my embarrassing fascination with Robert Pattinson inexplicably continues. Mostly, I'm curious about him. Am embarrassed for his behalf on the title 'sex-symbol' although I'm sure he's [secretly] enjoying it (and yes, many happy returns on the 23rd birthday). But mostly, it annoys me that I, a person, cannot get in touch with other persons that happen to be named 'actors', 'sex-symbols', 'philanthropists' or even 'hand-bag designers', just because they're unapproachable due to some arbitrary social status. Oh, and the length of a continent plus ocean.

So that's why I joined Twitter. And realised that there are copycats and fakes galore, ruining the experience for me. So I'm getting in touch with real people instead, and trying to make head, tail or fin of this phenomenon.

Well, baby's bawlin' it's head off.

Later.
EddaK.

noreply@blogger.com (EddaK) — Fri, 08 May 2009 22:19:00 +0000

Getting in touch with my feminine side

Ókei. Þið sem þekkið mig vel vitið að ég er ekkert voðalega kvenleg svona dagsdaglega. Yfirleitt læt ég duga að greiða hárflókann, skella á mig maskara og smokra mér í næstu föt sem eru tiltæk á stólnum og ég er gúdd tú gó. Ég hef ekki mikið spáð í útliti í gegnum tíðina, þó að ég eigi mín móment, og er gjörsamlega fullkomið fashion-retard.
En núna, allt í einu, hellist yfir mig óútskýrð löngun til þess að sanka að mér alls konar fegrunarvörum og fylgihlutum. Þetta er gróflega það sem mig vantar (lesist: langar í):
1. Nýr maskari sem klessist ekki eins og fuglaskítur á augnhárunum á mér
2. Augnbrúnagel - mitt er orðið gamalt og drulluskítugt og ætti mögulega að vera með aðvörunarstimpil á sér, enda líklega orðið jafn geislavirkt og Tsjernobyl var árið 1987
3. Belti - nýju gallabuxurnar mínar haldast undarlega illa á mjöðmunum á mér, samt eru þær ekki of stórar, meira eins og hársbreidd of litlar
4. Bolur sem passar við ekki-of-stóru gallabuxurnar mínar
5. Hreinsimjólk - er bara einn fílapensill.
6. Hársprey - ómögulega slétt hár hangir yfirleitt ómögulega slétt í kringum andlitið á mér og fer í taugarnar á mér.
7. Aungskuggar - þegar maður er með græn augu þarf maður víst að nota græna og fjólubláa augnskugga.
8. Fylgihlutir - eyrnalokkar (fröken eyrnalokkatínir HF góðan dag, get ég aðstoðað), hálsmen, hárskraut og svo framvegis
9. Leggings - teygði mínar til óbóta á meðgöngunni og þær urðu aldrei samar aftur
10. Djammjakki - eins og með önnur föt er ég undarlega fötluð þegar kemur að því að velja jakka og veit ekki hvort að dúnúlpan sé nógu hipp og kúl í sumarhitanum
11. Einkaþjálfari - til að ég geti nú passað í öll tískufötin.

Áætlaður kostnaður: Um það bil 60 þúsund. Budget: 5 þúsund kall.

Hmm.

Neyðist til að velja og hafna.

Ætla því að reyna að fjárfesta í eftirfarandi fyrir djammið á morgun:
1. Hreinsimjólk - nei æji nota bara vatn. Strike that.
1. Augnbrúnagel. Kannski selur Tiger eitthvað ódýrt.
2. Hárspreybrúsi í dvergastærð - kannski líka til í Tiger ... eða er ótrúlega búðin ennþá til?
Hmm sleppi augnskuggum... sleppi eyrnalokkum og fylgihlutum...
3. Verð að kaupa belti. Krúsjal að fötin haldist utan á manni á djamminu, með góðu eða illu.
Tími ekki að kaupa maskara, efast um að þeir selji maskara í Tiger sem hafa ekki verið prófaðir á Bengal-tígrisdýrum í útrýmingarhættu...
Slaufa einkaþjálfaranum líka, efast um að mér takist að missa 10 kíló fyrir annað kvöld hvort sem er.
Djammjakki í þessu árferði kostar um það bil handlegg og ef ég leita að djammjökkum í Tiger eða ótrúlegu búðinni ýti ég enn frekar undir annálaða tískufötlun.
4. Bolur sem passar við ekki-of-stóru gallabuxurnar er möguleiki, ef ég finn einn sem kostar minna en 3000 og fari ekki yfir budget.

Sjitt er ég nísk eða skynsöm??

Ég hef aldrei einhvern veginn haft geð í mér að eyða peningum í snyrtidót og föt og er þar af leiðandi aðeins minna kvenleg en ég gæti verið. Sumum hefur alveg fundist þetta vera gúddsjitt quality og mér alveg líka, en ég get verið svo skitsó - eins og núna ... því þegar mig virkilega langar til að líta vel út þá á ég ekki neitt til. Íhuga allt í fataskápnum, máta lopapeysuna einu sinni enn til öryggis og slaufa henni svo þegar ég man eftir því hvað það er heitt inni á skemmtistöðum, mála mig með útrunnu Tsjernobyl-meiki og augnbrúnageli með vafasömum augnskuggum sem eru ekki í stíl, bý til hreiður í hárið á mér og sofna svo með allt saman á mér eftir kvöldið og bæti handfylli af fílapenslum í safnið og lít eðlilega út eins og grýla morguninn eftir.

En nú skal úr þessu bætt, eins og hægt er fyrir fimmara!

Ætla núna að rækta kvenleikagenið í mér svo ég geti miðlað af nýfenginni visku á því sviði til dóttur minnar - einmitt svo hún sleppi við að ganga í íþróttagöllum fram að háskólanámi.

Býst fastlega við að skoða djammmyndir helgarinnar með hálflokuð augun...

Knús
EddaK
-kvenleg

noreply@blogger.com (EddaK) — Tue, 05 May 2009 12:09:00 +0000

Skrautleg helgi að baki!
Jæja þá er að það frá - fyrsta djammið including alcohol frá því að Freydís fæddist - nei bíddu, scratch that, frá því að ég varð ólétt!

Ég dró Sigrúnu vinkonu með mér heim til Þóru vinkonu og þangað mættu Sigrún vinkona hennar sem er frænka Sigrúnar vinkonu minnar (flókið? Try to keep up!) og Brynja vinkona Þóru og Sigrúnar vinkonu hennar sem er frænka Sigrúnar vinkonu minnar. Þóra og Sigrún frænka Sigrúnar eru svo í bekk með stelpu sem mætti næstum sem er líka frænka Sigrúnar vinkonu minnar.
Núna er ættfræðinni lokið.

Við slátruðum ansi miklu hvítvíni og ansi miklu nammi áður en við fórum ansi mikið skrautlegar niður í bæ. Við ákváðum að hefja leikinn á B5 og svo fórum við bara aldrei þaðan ;) Það var mjög troðið þar inni og mjög gaman ! Og mikil prumpulykt líka með reglulegu millibili, sem er um það bil það subbulegasta sem ég hef upplifað á djamminu, aldrei tók maður eftir þessu þegar það mátti reykja inni á skemmtistöðum!
Vinur hennar Þóru átti svo afmæli og bauð henni + fylgdarliði (okkur) í VIP herbergið á B5. Mér leið asnalega þarna inni - kannski af því að ég var töluvert mikið drukkin og Gunnlaugstvíburarnir voru á næsta borði, svo nákvæmlega eins að ég hélt í smá stund að ég sæi tvöfalt. Fleiri þekkt andlit voru þarna inni líka og þegar maður er vanur að eiga heima uppi með sauðsvörtum almúganum var ekki laust við að maður yrði mjög self-concious þarna í hvítu sófunum! En það lagaðist þegar það birtist vodaflaska og orkudrykkir á borðinu okkar ;)

Dagný elskulegasta sótti svo mig og Sigrúnu þegar ég var um það bil að sofna í flottu sófunum og hefði ekki mátt tæpara standa held ég! Og eins gott að hún sótti mig en ég fór ekki í leigubíl heim, því getiði hvað! Ég var læst úti!! Eitt ljóskumóment á ári er nú alveg leyfilegt, en þarna var ég í skrambans klípu. Ég vildi ekki hringja dyrabjöllunni ef barnið skyldi vakna svo ég reyndi að hringja í báða símana hans Bjarna og senda nokkur SMS en ekkert svar! Ég var samt ákveðið mikið kærulaus og fannst þetta ekkert hræðilegt, og þegar Dagný stakk upp á því að ég færi bara heim með henni og fengi að lúlla þar var ég ekki lengi að segja já takk.

Þegar við komum heim til hennar settum við bara Grey's á, kúrðum okkur aðeins undir sænginni og átum súkkulaðisnúð og ég datt út klukkan hálf sex, tveimur tímum eftir að ég lagði af stað heim ;) Alveg eins og sleep-overs í gamla daga!

Þegar ég kom svo heim um hádegið beið Bjarni eftir mér töluvert sposkur á svip - honum fannst náttúrulega óbærilega fyndið að ég skyldi hafa gleymt lyklum. Það er náttúrulega eitthvað sem hann gerir mikið af og pirrar mig alltaf jafn mikið þannig að mín var ansi hreint skömmustuleg þegar ég mætti þessu glotti ;)

Svo eyddum við sunnudeginum bara í göngutúrum og sundi með Þóru, Einari og Emilíu Rut og öll þynnka hvarf í svartasta afkimann í hausnum - þangað sem hún á heima sem sagt - og lét ekki sjá sig meira :)

Mjög hressandi helgi sem sagt!

Nú verður leikurinn endurtekinn á laugardaginn - með lyklum í þetta sinn ;)

Látið svo heyra í ykkur elskurnar!

Knús

EddaK
-hóflega kærulaus

noreply@blogger.com (EddaK) — Wed, 29 Apr 2009 11:31:00 +0000

Behold

.
On your left: Elijah Wood, heart-throb of the half-lings in Elvenland.
On your right: Boyfriend. Mine. Hah!

.
On your left: innocent-looking, north-facing, Huckleberry-Finnish heart-throb of the half-lings
On your right: Boyfriend again. Still mine.

Pretty cool - but oddly unsettling as well, don't know why? Maybe because said heart-throb was cast as weird flesh-eating bespectacled monster in Sin City?

Maybe the resemblance isn't uncanny, but still.

I like it!

noreply@blogger.com (EddaK) — Sun, 26 Apr 2009 00:54:00 +0000

Inspirational?

I am silently plotting my overtake of the literary world. I'm creating a story in my head - a real page-turner, for my fan out there, and the millions yet to come. Apparently modesty is not something I was born with.. but sarcasm is.

I was thinking just the other day where I draw my inspiration from. Now, this is going to sound cheesy, so brace yourselves:
After I read the Twilight-series, the way I think seriously changed. Not only does the writing seem effortless to me, but it is beautiful and compelling and true. I lived what Meyer wrote through every page and created the scenes she painted with her words vividly in my mind.
She is so inspirational. She makes me want to write. These books forced me to stop and wonder what it is that I am so afraid of; and better yet, why on earth I should let some fear stop me from fulfilling my dream of being a published author.

And this got me thinking further - the authors I look up to and whose work I've practically inhaled are all female. Fielding, Rowling, Kinsella, Austin and now Meyer are all authors who are very different but who all give me that same feeling - that I can accomplish something.

I took a drive this evening. In the rain. I usually don't like the rain much, but the feeling of the air tonight is different - spring is most definitely here. The air was still, calm but with a slight edge. I got in the car and turned to a tune on the stereo that goes perfectly with that kind of weather. It's an old Smashing Pumpkins song that I discovered through one trailer or another and I think it's called The Beginning is the End is the Beginning. I let the base vibrate through my very core and settled in the mood that the tune brought. On the same CD I'd added an album by Blackfield, my latest discovery and what a jewel. It was perfect for driving around, thinking, trying to assemble myself again after months of being entirely consumed by another person.
Don't get me wrong, I love my daughter dearly, but I've lost myself a little bit in this new role of caretaker-slash-reverted teenager.
I dug deep trying to find these characteristics I had. The music I used to listen to and used to bring me such joy. The dreams and aspirations I had and need to reclaim. And my mind wandered and skidded to a halt at my ideal playlist a year ago. Muse, System of a Down, Porcupine Tree, and Portishead greeted me again like old friends. And this is mostly music from the UK, where my other roots lie buried deep somewhere, accounting for a part of a character that needs to come out of hibernation and quickly.

I need to write. I need to leave something in this world that will survive after I'm gone. I think about this borrowed time we have alot these days and I whince at how finite everything seems to me now. It is frightening. I cannot bear the thought of not being able to touch more lives and to leave something that will continue to speak to generations to come.
I just hate the thought of being insignificant.

Hopefully this mood will last and that I'll see the fruits of my labour sooner rather than later.

But for now, good night. I doubt that this blog will become any sort of outlet for my musings, and I expect I'll revert to the slightly comical (albeit sometimes misunderstood) entries in Icelandic about my otherwise uneventful life.

Until then,
I hope the revolution brings about fresh winds of change. If not, I won't come back.

noreply@blogger.com (EddaK) — Wed, 15 Apr 2009 16:09:00 +0000

Vandræðalegar aðstæður

Það er viðgerðarmaður heima hjá okkur núna að gera við þurrkarann. Hann segir ekki neitt og ég segi ekki neitt heldur. Ég er búin að bjóða honum kaffi, sem hann afþakkaði. Núna situr hann og skoðar þurrkarann okkar án þess að gera neitt og það eina sem heyrist er tifið í lyklaborðinu mínu. Hvað á maður að gera í svona aðstæðum? Þögnin er á góðri leið með að verða á þyngd við farþegaskip og ekkert hægt að gera til að losna við hana. Þetta er bara vandræðalegt.

Ég er að fara í próf í kvöld. Á einum sólarhring hefur mér tekist að lesa tæplega 100 blaðsíður, á nú einungis 25 eftir og svo nokkrar glærur. Af því tilefni er ég að horfa á nýjasta House. Maður verður svo gáfaður af því að horfa á House og ég er viss um að ég fæ hærra á prófinu bara af því að ég horfði á House.

Núna er viðgerðarmaðurinn að opna töskuna sína og skríður á gólfinu otandi skrúfjárni í bakið á þurrkaranum. Á ég að hafa einhverjar Freudískar áhyggjur?

Jæja, 5 mínútur eftir af gáfumannaHouseþættinum og 25 blaðsíður - ég massidda.

EddaK
- vandró?

noreply@blogger.com (EddaK) — Mon, 13 Apr 2009 22:30:00 +0000

Nýtt útlit, nýir tímar

Neyddist til að gefa eftir og gerast þátttakandi í nýju útgáfunni af blogger, einfaldlega vegna þess að ég nennti ekki að lesa skólabókina mína lengur. Neyddist í kjölfarið til að kveðja teljarann minn hundtrygga, sem síðan 25. febrúar 2003 hefur talið hverja einustu heimsókn sem hefur hingað inn komið. Á þessum tíma hafa heimsóknir verið 94.622. Bless, góði teljari, við byrjum núna upp á nýtt.

Bakgrunnsmyndin er tímabundin. Ætla mér að teikna sjálf eitthvað rosalega fallegt með tíð og tíma.

Ég er annars að fara í próf á miðvikudaginn. Ég á eftir að lesa 105 blaðsíður af torfi. Leshraðinn er um það bil 10 blaðsíður á hverjum 18 mínútum. Ég á því eftir að lesa í um það bil 189 mínútur til að klára pensúmið og þá taka fyrirlestrarnir við. 189 mínútur eru 3,15 klst. taki ég öngvar pásur. Ekkert óyfirstíganlegt, en ég tek bara svo margar pásur...

Eftir ofát páskanna tekur nú við heilsusamlegra líferni með miklu spínati og miklu vatni. Súkkulaði er komið á bannlista og hvítt brauð líka. Ætla nú að vera í bíkiníformi þegar ég fer með snúðunum mínum á ströndina í sumar, annað er nú ekki hægt. Einhvern veginn verður maður líka að bæta fyrir þessi blessuðu slit sem eru einum of heimakær á kroppnum á mér, og engin önnur leið fær en að vera í fantagóðu formi. Nú þarf ég bara að sannfæra bragðlaukana og munnvatnsframleiðsluna um að súkkulaði sé ógeðslega vont.

Markmiðið er 60 kíló fyrir skólabyrjun í haust, 62 fyrir 17. júní og 65 fyrir lok apríl. Er 66 í dag (sjitt, þarna kjaftaði ég af mér), sem er það sama og ég var áður en ég varð ólétt (jibbý!!).

Ókei lömbin mín,
vinsamlegast skiljið eftir einhverja minningu um að þið hafið verið hérna, til dæmis komment. Þykir mjög vænt um það þó að Facebook sé óvinur bloggarans númer 1.

Bless
EddaK
-nýungagjörn.

noreply@blogger.com (EddaK) — Sat, 11 Apr 2009 01:37:00 +0000

Litli grís vill ekki sofa og ég sit á rúminu að fylgjast með henni og láta hugann reika á meðan ég horfi á Twilight í þúsundasta sinn. Eitt böggar mig við þá mynd. Robert Pattinson er alltaf í svo ljótum buxum, eins mikið augnakonfekt og hann annars er. Þetta virðist vera tiltölulega algengt vandamál í skemmtanaiðnaðinum, Matt LeBlanc er til dæmis með álíka lélegan búningahönnuð í buxnadeildinni nánast í öllum Friends seríunum. Ég skil ekki hvað vandamálið er. Það er til nógu mikið af flottum buxum þarna úti, kæróinn minn er tildæmis alltaf í flottum buxum og ekki er hann kvikmyndastjarna sem er fórnarlamb milljóna slefandi kvenaðdáenda. Er að spá í að senda herra Pattinson bara gott eintak af Levi's buxum og athuga hvort að þetta vandamál lagist ekki.

Finnst annars skrýtið að vera komin á þann aldur þar sem allar helstu stjörnur eru á mínum aldri. Súrt. Í kjölfarið líður mér eins og ég hafi ekki gert neitt eftirtektarvert í lífinu. Og það er frústrerandi. Spurning hvort að maður eigi að gera eitthvað í því? Tækifærin eru samt ekki á hverju strái á litla Íslandi fyrir feimna stúlkukind með óþrjótandi magn leyndra hæfileika en óheppilegan skort á sjálfstrausti.

Ég verð alltaf jafn hissa þegar ég fatta hvað það er í raun mikið af fólki í heiminum. Í MÍNUM heimi eru ekki neitt voðalega margir - fjölskylda, vinir og svo fræga fólkið sem treður sér inn í heiminn minn í gegnum alls konar miðla. Verð alltaf frekar kjaftstopp þegar ég sé amerískt sjónvarpsefni sem er ekki með hollívúddstjörnu í einhverju hlutverki heldur er kannski þáttur um dýralöggur í Arizona sem ég mun aldrei þekkja með nafni og líklega aldrei sjá aftur. Vissulega skrýtið?

Þoli samt eiginlega ekki þegar einhver stjarnan treður sér inn í líf mitt sem mig langar að spyrja spjörunum úr yfir kaffibolla og vita að það mun aldrei gerast. Ekki eins og maður geti bara gerst Facebook vinur þeirra sí svona og stungið svo upp á hittingi á kaffi París - ansi hrædd um að það sé stjarnfræðilega ólíklegt. Og það pirrar mig líka - ég er manneskja, þau eru líka manneskjur og afhverju skyldu þau ekki koma og hitta mig á kaffi París?? But the world don't work that way. Fyrir utan það hvað ég er ógeðslega feimin og held alltaf að það sé ekkert nógu áhugavert við mig til að ókunnugt og eftirtektavert fólk víki sér að mér út á götu og vilji endilega þekkja mig.

En hver veit, kannski breytist þetta einhvern tímann. Grunar samt sterklega að ég þurfi að fara út að skokka í Central Park til þess að koma því í kring...

jæja... farin að reyna að svæfa grísinn

EddaK
-contemplating... might have to write this blog in good old English in the future. Seems to come more naturally these days.
Stay tuned, please!

noreply@blogger.com (EddaK) — Tue, 31 Mar 2009 13:18:00 +0000

Skilningsskortur
Mig langar svo að skilja hvað það er sem olli því að 620 þúsund kallinn sem ég ætlaði að senda út fyrir helgi breyttist í 680 þúsund kall eftir helgi.
Mig langar að vita hvað stýrir genginu og hvort og hvenær það breytist aftur mér í hag.
En ég skil það ekki.
Það er frústrerandi.

Eftir því sem ég kemst næst eru stýrandi þættir amk. gengisvísitala, stýrivextir, gjaldeyrishöft og ... eh... eitthvað eitt leiðinlegt hugtak í viðbót.

Kaupþing útskýrir gengisvísitölu svona:

Gengisvísitala íslensku krónunnar mælir verðgildi erlendra gjaldmiðla gagnvart krónunni (solid - skil það). Þegar vísitalan hækkar er verð erlendra gjalmiðla að hækka í krónum talið (sem sagt dollarinn verður dýrari þegar talan fer upp?). Hækkun vísitölunnar jafngildir því lækkun á gengi íslensku krónunnar (krónan að veikjast) (Þannig að þegar krónan veikist, fæ ég þá færri dollara fyrir krónurnar mínar?). Þegar vísitalan lækkar er gengi krónunnar hins vegar að hækka (krónan að styrkjast). Vísitalan er samsett úr myntum þeirra þjóða sem við eigum mest viðskipti við. Seðlabanki Íslands endurskoðarárlega samsetninguna í ljósi utanríkisviðskipta ársins á undan.

Sko. Ef ég skil þetta rétt (sem ég garantera engan veginn) þá er veiking krónunnar vont mál ef maður þarf að kaupa dollara fyrir íslenskar krónur, en gott mál ef maður þarf að selja dollara og fá íslenskar krónur í staðinn.

Ókei. Gefum okkur að ég hafi rétt fyrir mér. Krónan hlýtur þá að vera veik núna, ikke? Og væri þá ekki ógó sniðugt fyrir alla þá sem eiga útlenska peninga að bara selja þá og kaupa krónur eða? Bíða svo eftir að krónan styrkist og selja þá krónurnar sínar aftur? Og afhverju gerir það enginn? Ég vil að allir geri það svo ég fái eðlilegt magn af dönskum krónum fyrir my hard earned pay (eða öllu heldur Bjarni's hard earned pay).
Er ekki einhver sem ég get hringt í bara og reddað þessu? Var engum öðrum búið að detta það í hug eða?

Svo eru einhverjir aðrir þættir sem hafa áhrif líka. Botniggíessu.

Það sem mér finnst alltaf súrast samt er að einhverjar arbitrary reglur smíðaðar af mönnum - hin svokölluðu lögmál viðskiptanna - geti haft svona hrikalegar afleiðingar. Og þegar leikmaðurinn skilur varla neitt í neinu þá getur varla verið von fyrir hann að leiðrétta stöðu sína, eða hvað?

EddaK
-who single-handedly saved the icelandic currency.
Right.

noreply@blogger.com (EddaK) — Wed, 25 Mar 2009 13:59:00 +0000

Heimilið í Höfn

Jibbý! Við erum komin með íbúð úti í Köben - mission accomplished :) Við skráðum okkur á leigusíðu í lok febrúar og vorum búin að sigta 2 aðrar íbúðir út, og fá neitun, áður en þessi datt inn á borð hjá okkur. Hún er reyndar allt allt ALLT annars staðar en við ætluðum upphaflega að flytja, og ég verð að viðurkenna að það truflaði mig pínupons þegar við sóttum um hana, en þessi íbúð er með þvottavél, þurrkara, uppþvottavél, húsagarði, barnaherbergi, nýuppgerðu eldhúsi, baði, nýuppteknu gólfi, stórri geymslu og frábærum leigusala :) Og maður getur bara ekki horft framhjá svoleiðis flottheitum þó svo að hverfið sé vitlaust ;) Svo spillir nú ekki fyrir að eitt best geymda leyndarmál Kaupmannahafnar, Valbyparken, er alveg í túnfætinum. Lestarstöðvar eru spottakorn í burtu og ágætis strætósamgöngur líka. Nágrannarnir eru, samvkæmt leigusalanum, eitt par um 35 ára (fyrir ofan okkur), einhleyp kona um fimmtugt (fyrir neðan okkur) og barnafjölskylda (við hliðina á okkur) þannig að þetta er rólegt og fínt.

Hverfið heitir Kongens Enghave formlega, en er í daglegu tali kallað Sydhavn. Það var reist í kringum seinna stríð sem verkamannahverfi, og enn þann dag í dag býr mikið af vinstri sinnuðu fólki þarna. Nú er verið að vinna að því að breyta hafnarmyndinni þarna, áður voru þarna margar verksmiðjur sem nú standa auðar að mestu leyti, og það er verið að reisa bryggjuhveri þarna sem er langt komið.
Hverfið líður fyrir það að vera skorið í sundur af nokkrum umferðaræðum, þannig að það er ekki svona community fílingur þarna eins og í mörgum öðrum hverfum í Kaupmannahöfn, en maður verður þá bara duglegur að leita uppi hverfishátíðir í öðrum hverfum ;) Hverfið er líka svolítið einangrað, umferðaræðarnar umlykja það á tvo vegu og Valbyparken og svo sjórinn á heilli hlið og það er hluti af ástæðu fyrir að communityfílingurinn er ekki til staðar. Aftur á móti virðast íbúar í sömu húsum og jafnvel sömu götum oft halda vel saman.
Hlutfallslega eru mjög margir eldri borgarar og "fortidspensionister" (fólk sem fer snemma á eftirlaun af einhverjum ástæðum) sem búa í þessu hverfi, sem eykur enn á rólegheitin. Mikið er um einstæða foreldra þarna líka. Rónarnir halda sig flestir á Mozarts Plads, en Karen sem lærði með mér úti átti einmitt heima þar og þetta voru nú meinleysisleg grey. Svo skilst mér á þeim sem ég hef spurt að rónaskapur í þessu hverfi sé ekkert meiri heldur en gengur og gerist í öðrum hverfum Kaupmannahafnar!
Við munum gera leigusamning til að byrja með til tveggja ára og eftir þessi tvö ár er víst möguleiki á framlengingu, en það er svo sem aldrei að vita hvað maður gerir. Leigan er 7500 danskar á mánuði, sem er um 150 þúsund íslenskar miðað við núgengi, sem er svipað og fólk er að greiða fyrir 3gja herbergja íbúðir hérna í RVK. Við munum svo sækja um boligstötte sem verður á milli 2 og 3 þúsund danskra á mánuði. Síðan fáum við sjálfkrafa barnabætur, 3500 danskar 4 sinnum á ári og svo var ég að komast að því að sem námsmenn getum við líka sótt um auka barnabætur, auka 1500 danskar 4 sinnum á ári! Ekki ónýtt það.
Það eru 4 vöggustofur og 4 leikskólar í næsta nágrenni og 2 ágætis búðir í göngufæri. Svo er stutt að keyra bæði í Fields og Fisketorvet ef maður þarf að kaupa annað inn - og við tökum bílinn með okkur, liggalá! Tengdó eru jafnvel að spá í að koma með hann í september fyrir okkur og gera sér ferð úr því.
Við leigjum íbúðina frá 1.5. en munum ekki flytja fyrr en um miðjan júní. Núna er því bara næsta mál á dagskrá að skipuleggja fjármálin í drasl (sem er þó langt komið), endurpakka búslóðinni og vera svolítið grimm þegar það verður valið sem fær að fara með. Ekki nenni ég að borga flutning undir pappíra og skrautstyttur sem munu aldrei koma að neinu gagni!
Bjarni er líka búin að setja sig í samband við strák sem hann þekkir þarna úti um að komast í rafvirkjadjobb í smá tíma í sumar og auka enn við varasjóðinn okkar. Hann er orðinn helvíti álitlegur nú þegar, en á meðan Lín er svona lágt veitir ekki af því að búa vel í haginn svo maður verði ekki í peningavandræðum í útlandinu!

Við hlökkum til að taka á móti gestum í nýju íbúðinni okkar -og nú mun fara vel um næturgesti, en planið er að kaupa uppblásið rúm fyrir svoleiðis tilefni - nú og morgunverðarbakka ;)

Jæja, þá er þessari fræðslu lokið ;)

EddaK
- maður kann að bjarga sér!!

PS: Nokkrar myndir:Hérna er húsið, rétt sést í rauðan punkt sem merkir það

Það er stór og góður almenningsgarður rétt við götuna okkar. Svo eru 6 km í skólann minn (neðri mynd)

Stutt í Tivolí ;)

Svona fer maður upp í skólann hans Bjarna